Cult Shop - Batıda Korku Var

Detour

2012-02-10T18:55:00.008+02:00

Kara film türünün oldukça ilginç ve dikkat çekici örneklerinden birisi 1945 yapımı Detour filmidir. Edgar G. Ulmer’in yönetip, Ann Savage ve Tom Neal'in başrollerini paylaştığı bu film sadece altı günde çekildi ve otuz bin dolara mal oldu.

Filmde Al Roberts (Tom Neal) isimli bir caz piyanistinin başına gelen talihsiz olaylar anlatılıyor. Filmin en başında Al'i bitap bir şekilde yolda yürürken görüyoruz. Ardından bize dış sesi ile başına gelen bir dizi ilginç olayı anlatmaya başlıyor. Al New York'da standart bir caz piyanistidir. Sevgilisi de onla beraber aynı yerde şarkı söylemektedir. Ancak sevgilisinin gözü yükseklerdedir ve kafasında Los Angelas'a gitme fikri vardır. Bu Al'i epey üzse de, bir şekilde gitmesine razı olur ama o da çok dayanamaz ve Los Angelas yollarına kendini vurmaya karar verir. Ancak New York'tan Los Angelas'a otostop çekerek gitmek hiç kolay bir iş değildir. Yaklaşık 4000 km'lik yolu otostop ile gitmeye çalışan Al, bir şekilde yolu yarılayabilmiştir. En sonunda direkt Los Angelas'a gidecek bir araba bulur ve başına geleceklerden habersiz Charles Haskell'in arabasına biner. Daha sonra Charles yorulur ve arabayı Al'e devreder. Al daha sonra kaza ile Charles'ın ölümüne sebep olur. Bunun üzerine cesedi saklayıp Charles'ın kimliği ile yola devam eden Al için ikinci büyük talihsizlik ise iyilik yapıp arabasına aldığı Vera'nın (Ann Savage) Charles'dan haberi olması ve ona şantaj yapmaya başlamasıdır. Tek amacı bir an önce sevgilisine ulaşmak olan Al bir süre sonra kendini sonu belirsiz bir entrikanın ortasında bulur.

Yönetmen Edgar G. Ulmer, düşük bütçenin verdiği bazı avantajları kullanarak ortaya kült bir kara film çıkarmış. Kısa bir film (67 dk) olmasına karşın, karakterler gayet iyi anlatılmış filmde. Belki baş karakter Al'ın sevgilisine (Sue) daha çok yer verilebilirdi filmde. Çünkü filmin en başından itibaren Al'in sevgilisine karşı bir güvensizlik hissediyorsunuz ama senaryo buna yeterli cevabı vermiyor. Filmde daha çok Al ve Vera arasındaki etkileşime değinilmiş. Filmde olanları Al'in anlattıkları doğrultusunda seyretmemiz ise gerçeği sorgulamamız için bize fırsat veriyor. Nitekim Al, kaza ile ölümüne sebep olan kişileri anlatırken "bu anlattıklarıma büyük ihtimal inanmayacaksınız" diyerek bizi bir anlamda mahkemelerdeki jüri konumuna sokuyor. Bir anlamda biz seyirci olarak, Al'in hikayesine inanıp inanmamak ile yükümlü hale bırakılıyoruz. Bu etki filmin en büyük artılarından. Filmi bu kadar değerli yapan olgu da, içinde barındırdığı bu ucu açık olan gizemli yapısı.

Bir de madalyonun öbür yüzüne bakacak olursak, Al karakterinin bütün kara filmlerdeki en zavallı, en sinir bozucu ve en güvenilmez adam olduğunu düşünebiliriz. Çünkü bütün film boyunca sızlanması bir tarafa, olayları da dürüstçe aktarmıyor. Anlattığı hiçbir şey inanılır gibi değil. Film, bu adamın gördüğü ya da hatırladığı bir kabus yapısında. Ama hatırlamak istediği gibi hatırlıyor; gerçekte olduğu gibi değil. Kendi hatalarının ve zayıflıklarının suçunu kadere, şansa yüklüyor. Kader veya gizemli bir gücün sebepsiz yere birilerini kurban ettiğine dair son cümlesi ise epey manidar gerçekten;

"Fate, or some mysterious force, can put the finger on you or me, for no good reason at all.''

(Kader, Ya da başka bir gizemli güç, parmağını size ya da bana doğru uzatabilir. Hiçbir iyi amacı olmaksızın hem de )

Oyunculardan Al'in başına bela olan Vera rolünde Ann Savage, izleyenlerde çok çelişkili duygular uyandırabiliyor. Hareketleri ve konuşmasıyla sevimsiz bir hali olsa da, tuhaf bir çekiciliği var. Al Roberts rolünde Tom Neal ise çok iyi bir oyunculuk çıkartıyor. Aynı zamanda dış sesiyle de filmin gidişatını ve temposunu ayakta tutuyor.

Sonuç olarak çekildiği dönemde fazla önemsenmeyen bu düşük bütçeli film, bugün için kara film türünün klasikleri arasında yer alan bir yapım. Hem türün meraklılarının hem de klasik sinemaya ilgi duyan kişilerin epey seveceği özel bir film.

yazan:faust116&loveless

Braindead (Dead Alive)

2012-01-04T22:20:00.005+02:00

mansiyon

Peter Jackson'ın Lord of the Rings serisinden önce de bir sinema kariyeri olduğunun en büyük ispatı 1992 yapımı, birçok yerde Dead Alive ismiyle de anılan Braindead filmidir.

Benzer nitelikteki filmlerden biri olan ve benim de hayatımda izlediğim en eğlenceli film olan Evil Dead 2 ile bir karşılaştırma yapacak olursak, komedi yönüyle olmasa da, kan yönünden Evil Dead 2'nin epey önünde bir film Braindead. Peter Jackson'ın oldukça gerilla usulü çektiği ilk filmi Bad Taste'in ardından bu denli zahmetli bir işe kalkışması ve bunun altından başarıyla kalkabilmesi ayrıca övgüyü hak ediyor.

Film 1957 yılında ufak bir Yeni Zelanda kasabasında geçiyor. Oldukça despot olan Annesi ile yaşayan Lionel, bir gün alışveriş yaptığı sırada Paquita'nın ilgisini çeker. Paquita'ya büyük annesi tarot falı bakmıştır. Falda Paquita'nın büyük bir aşk yaşayacağı görünmektedir. Paquita bu kişinin Lionel olduğunu düşünmektedir. Kısa sürede Lionel ve Paquita epey hızlı bir aşk yaşarlar ama garip olaylar silsilesi de peşlerini bırakmaz. Kendilerini hayvanat bahçesinde takip eden Lionel'in Annesini oldukça büyük,vahşi ve filmin en başında Afrika'dan getirilen lanetli bir fare kolundan ısırır. Annesi oracıkta fareyi öldürür ancak sonradan giderek garipleşir ve kısa sürede bir zombiye dönüşür. Filmdeki bütün macera ve işlerin sarpa sarması da bu andan itibaren başlar.

Peter Jackson, muhtemelen Bad Taste filminde maddi imkansızlıklardan yapamadıklarını bu filmde fazlasıyla yaparak, bir nevi ruhsal doyuma ulaştırmış kendini. Film özellikle son yarım saatte abartıdan öte denecek kadar uç bir noktaya ulaşıyor. Hassas bünyeleri bile bir zaman sonra uyuşturacak kadar fazla kan var filmde. Ancak tüm bunların oldukça yaratıcı bir mizahla dengelenmesi filmi oldukça eğlenceli kılmayı başarıyor. Yine de türün meraklıları dışında seyredecek olanlarda epey huzursuzluk yaratıp, hatta insanları size karşı "böyle hasta ruhlu filmler mi seyrediyorsun" diyecek kadar suçlamalara götürecek, belki de arkadaşınızla aranızı açabilecek bir film. O yüzden seven kitlesi oldukça özel olan bu filmi kesinlikle meraklısı dışındakilere tavsiye etmiyorum.

Oyuncuları değerlendirecek olursak, Lionel rolünde Timothy Balme bir Bruce Campbell (Evil Dead 2) performansı sergilemiyor ama yine de eğlenceli bir oyunculuk çıkartmış. Güzel olup olmadığına bir türlü karar veremediğim Paquita rolünde Diana Peñalver ise rolünün hakkını gayet iyi vermiş. Ayrıca yönetmen Peter Jackson'ı da filmin en başında ve ortalarında farklı karakterler eşliğinde kısa bir oyunculuk gösterisi sergilerken görüyoruz.

Sonuç olarak Braindead artık dünyanın en prestijli yönetmenlerinden biri olmuş olan Peter Jackson'ın ilk dönem aykırı ruhlu gore filmlerinden birisi. Yönetmenin 2000 yılından önce çektiği bir kaç filmi merak edenler için çok gizli sayılmasa da, adeta yasak meyva misali duran bir film. Kendine güvenen varsa izlesin ancak daha önce de söylediğim gibi, narin bünyeleri 1-2 gün zor yemek yedirecek bir film. Benden uyarması. Yazıyı da Peter Jackson'ın Lord of the Rings sonrası dönemine ithafen söylenmiş manidar biz sözle noktalıyorum.

yazan:faust116

Yasemin'in Tatlı Aşkı

2011-12-31T01:53:00.012+02:00

mansiyon

Blogda uzun süredir yeşilçam’ın duygusal klasiklerine pek yer vermiyordum. Çok uzun zaman önce izlediğim 1968 tarihli, yapımcılığını Hulki Saner'in, senarist ve yönetmenliğini ise Atıf Yılmaz'ın yaptığı bu filmi tekrar izleme ve değerlendirme fırsatı buldum.

Pek bilinmese de Türk sinemasının en sempatik filmlerinden biridir Yasemin’in Tatlı Aşkı. Varyemezi solda sıfır bırakacak kadar cimri olan Hüsamettin Elibol (Ali Şen) vardır filmde. Kendi evinde uyguladığı tasarruf politikaları insanı gerçekten güldürürken düşündürür. Daha doğrusu düşündürürken güldürür. Rakibi ise kendisinin aksine müsrif bir adam olan Muzaffer Bey’dir. Hüsamettin, Muzaffer’in ofisindeki resmini, hatta resmin çivisine haciz koyacak kadar gözü dönmüş bir cimridir. Amma velakin yeşilçam’ın dünyası küçüktür. Yollar pek kolay kesişir. Hüsamettin’in oğlu Erol (Erol Büyükburç) ve Muzaffer’in kızı Yasemin (Hülya Koçyiğit) ailelerinin büyük çekişmesinden habersizce büyük bir aşk yaşamaktadır. Zamanla aileler bu gerçeği öğrendiğinde ise Yasemin ve Erol’a büyük zorluk çıkartacaklardır.

Filmi benim gözümde başarılı kılan başlıca hususlar, gerek romantizmin gerekse de komedinin hep belli ölçülerde gidiyor olması. Rahmetli Atıf Yılmaz filmin kimyasını o kadar güzel ayarlamış ki içinde barındırdığı aşk hikayesi, seyirciye kesinlikle negatiflik ve istismar edici bir hüzün aşılamayan bir yapı barındırıyor. Mizahi unsurlar ise mantık dışı bir absürdlüğe kaçmadan bize sunuluyor. Muhtelif anlarda çıkan Erol Büyükburç şarkıları da ayrıca tüm bunların üzerine ekstra güzellik oluyor. Kısaca özetlemek gerekirse her anlamda çok güzel yönetilmiş ve yazılmış bir film.

Bu filmin bu kadar güzel olmasında elbette kıymetli oyuncularının da büyük payı var. Başta Hüsamettin rolünde Ali Şen harika bir oyunculuk çıkartıyor, yorumlamaya bile gerek yok. Hülya Koçyiğit en güzel olduğu zamanlardan bize göz kırpıyor. Oyunculuğu şarkıları kadar güzel olmasa da Erol Büyükburç’da idare eder bir performans sergiliyor.

Sonuç olarak Yasemin’in Tatlı Aşkı, güzel bir yeşilçam nostaljisi yaşayıp, gönlünün okşanmasını isteyenlerin oldukça sevebileceği bir film. Tavsiye edilir.

yazan:faust116

Kaçaklar

2011-11-29T19:54:00.000+02:00

klasik sahne

Klasik sahne bölümüne Yılmaz Güney’in 1971 tarihli Kaçaklar filmi ile başlıyoruz. Filmde eskiden bıçkın bir kabadayı olan Osman (Yılmaz Güney) şimdilerde kendisine büyük iyiliği dokunmuş Arnavut Bektaş'ın (Mehmet Büyükgüngör) fedailiğini yapmaktadır. Arnavut Bektaş, kendisine kumar borcu bulunan Mümtaz’ın (Mümtaz Ener) bu borcu ödeyememesi üzerine kızı Elif’i (Fatma Karanfil) kaçırmaya karar verir. Bu kaçırma işi için de Osman'ı görevlendirir. Ancak işler planlandığı gibi gitmez. Kızın masumane duyguları, arkadaşlık, fedakarlıklar ve en önemlisi şerefi ve onuru için bu işi bozar Osman. Babası gibi sevdiği kişiyi karşısına alır. Düşman olurlar birbirlerine.

Paylaşmış olduğum sahne ise bu hareketli filmin belki de en naif ve yumuşak sahnelerinden biri. Elif’in gecenin bir yarısında Osman’a aşkın tarifini sorduğu bu sahnede kanımca Fatma Karanfil’in sempatikliği Yılmaz Güney’in karizmasının çok üstüne çıkıyor.

yazan:faust116

Behzat Ç. - Seni Kalbime Gömdüm

2011-10-29T14:17:00.028+03:00

yakın zaman

Eğer sevdiğiniz birileri öldürüldüyse ve sizin onları ziyaret edecek bir mezarınız bile yoksa ne yapardınız? 2008 tarihli Son Hafriyat romanında Emrah Serbes, işte bu sorunsaldan yola çıkarak Türk Edebiyatı’nın en önemli eserlerinden birine imza atıyordu.

Her Temas İz Bırakır ve ardından gelen Son Hafriyat ile Behzat Ç. sınırlı ama etkin bir hayran kitlesi edinmişti. 2010 yılının son baharından ete kemiğe bürünerek ekran yolculuğuna başlayan Behzat Ç. çok kısa sürede bir fenomene dönüşerek adeta sosyal bir vaka oldu. Televizyon serüveni boyunca da dizi sayesinde Behzat Ç.’yi keşfeden ve onun kitaplarını okuyan ciddi de bir kitle oluşmuştu. Bu süre zarfında Son Hafriyat romanının ayrıca filme çekilmesi gerekliliğinden birçok kere bahsediliyordu. En sonunda Behzat Ç. ekibi dizinin ilk sezonu biter bitmez film için çalışmalara başladı ve seyirciyle daha samimi bir diyalog kurmayı amaçlayan bir isimle ekran yolculuğundan bir süreliğine vizyon yolculuğuna atlamış oldu.

Filmin konusundan kısaca bahsedersek; kendisine Red-Kit diyen bir seri katil, polis teşkilatının çeşitli birimlerinde görev yapmış ve şu anda emekli olan bir takım kişilerin yakınlarını canlı canlı gömmektedir. Bu sıradışı seri cinayetler ekibimizin de kafasını karıştırmış, uykularını kaçırmıştır. Behzat bir yandan kaybettiği kızının zihninde yarattığı karmaşa ile uğraşırken öte yandan bu cinayetlerin kendisiyle bir bağlantısı olup olmadığını çözmeye çalışacaktır. Zamanla aslında her şeyin yılların verdiği bir acıyla planlanmış bir intikam hikayesi olduğunu öğreneceklerdir.

Öncelikle şunu söylemem gerekir ki Seni Kalbime Gömdüm, benim Son Hafriyat okuduktan sonra kafamda şekillenen filmden biraz uzaktaydı. Kitap, bu ülkede bir zamanlar çok fazla masum ailenin yıkılmasına sebep olan başlıca olay ve operasyonları oldukça ayrıntılı ve acı şekilde anlatırken, bir yandan da Behzat Ç.’nin karakterini oldukça zengin ve muhteşem detaylarla süslüyordu. Filmde bu anlamda yontulan çok fazla şey var. Özellikle Red-Kit karakterinin etkisi ve ağırlığı biraz azaltılmış. Hem Behzat hem de Red-Kit’in trajik yönleri kitapta çok güzel dengelenirken filmde bu denge biraz oturtulamamış. Kısaca kitabı bitirdikten sonra müthiş bir başyapıt okumuş hissine kapılıyorsanız bu filmi izledikten sonra ise sadece güzel bir Behzat Ç. bölümünü sinemada izlemiş hissine kapılıyorsunuz.

Bu elbette yadsınmayacak bir durum değil. Sigara içen, küfür eden bir Behzat’ı televizyonda seyredemediğimizden bu sinema filmi bir anlamda vaha gibi. Benim gibi katıksız Behzat Ç. hayranlarının memnun edecek birçok şey mevcut. Ancak en baştan dediğim gibi bu kitap ortalama bir filmden çok daha fazlasını hak eden bir hikayeye sahip. Şahsen her ne kadar filmde çok fazla güldüysem ve izlerken sıkılmadıysam da, bittikten sonra epeyce ”keşke” ile başlayan cümleler kurdum.

Dizinin belli karakterleri dışında hemen hepsi filmde de boy gösteriyor. İlave olarak rolü önceden çok tartışılan, olay yeri inceleme polisi rolünde Cansu Dere, bence gayet iyi bir performans çıkarmış. Red-Kit rolünde Tardu Flordun’dan daha etkili bir oyunculuk beklerdim. Kolsuz Ahmet rolünde Hakan Boyav ise Erdal Beşikçioğlu’dan sonra filmin en başarılısı. Pembo rolünde Rıza Kocaoğlu ve Gorbaçov Hasan rolünde Tolga Tekin'de rollerinin haklarını gayet iyi vermişler.

Benim açımdan filmin en zayıf halkası yönetmen Serdar Akar oldu. Yönetmenliğinden oldum olası pek haz edemeyen birisi olarak bu filmde de elideki müthiş hikaye ve oyunculardan yine sadece ortalama bir film yapmayı başarabilmiş. Oysa hikayede hem müthiş bir anti-kahraman modeli hem de Türkiye’nin karanlık geçmişine dokunan birçok ayrıntı mevcutken çok daha çarpıcı ve etkileyici bir film çıkartılabilirdi. Bu açıdan kitaba biraz yazık edilmiş sanki.

Seni Kalbime Gömdüm, kesinlikle bir Son Hafriyat olmasa da güzel bir Behzat Ç. bölümünü sinemada sansürsüz olarak izleme olanağı vermesi açısından hayranlarına keyifli dakikalar geçirtecek bir film. Özellikle Hayalet’in uzun uzun anlattığı 'Red-Kit’in derdi benimle' temalı konuşması ve ardından Behzat Ç.’nin ona verdiği vodkalı reçete sahnesi, yaran Behzat Ç. anlarına zirveden giriş yapabilecek düzeyde. Son olarak Behzat Ç.’nin mucidi Emrah Serbes için de bir parantez açmak gerekirse, kendisi Serdar Akar'ın da etkisiyle romanın olabildiğince naif bir özeti niteliğinde senaryoya imza atmış. Aslında filmin genel sorunun senaryodan ziyade yönetimden kaynaklandığını da belirttik. Peki Emrah Serbes üçüncü bir Behzat Ç. kitabı yazacak mı? Kendisi bu konuda “yeni romanı ancak Behzat Ç. bittikten ve biraz unutulduktan sonra yayınlayabilirim”demişti. Açıkçası hem diziyi hem de filmi gerekirse kalbimize gömeriz Emrah Serbes. Sen yeter ki yeni bir kitap yayınla.

emrah serbes-son hafriyat

yazan: faust116

The Devil's Double

2011-10-23T01:29:00.014+03:00

yakın zaman

The Devil’s Double Hollywood’ın kalburüstü gişe fimlerinin yönetmeni Lee Tamahori’nin yönettiği 2011 tarihli bir film. Bir zamanlar Saddam Hüseyin’in oğlu Uday Hüseyin’in dublörlüğünü yapan Latif Yahya’nın otobiyagrafik romanından uyarlanan bu film, şimdilerde çok farklı bir ülke olan Irak’ın 90’lı yılların başındaki haline de ışık tutuyor.

Filmin ana karakterlerini Uday ve Latif oluşturuyor. Saddam ve onun diğer oğlu Cusay ise hikayenin belli yerlerinde ortaya çıkan tamamlayıcı karakterler olarak göze çarpıyor. Film bir anlamda Latif’in dublörlük yaptığı süre zarfında yaşadıkları ve tanık olduklarına odaklanıyor. Oldukça obsesif ve psikopat bir karaktere sahip olan, kadınlara ve uyuşturucuya aşırı şekilde düşkün Uday, kendine uzun süredir bir dublör aramaktadır. Fiziksel olarak kendine %90 oranında benzeyen Latif’i tespit eden adamları kısa sürede onu Uday’ın yanına getirir. Latif ilkin dublör olmayı red eder. Uday bunun üzerine ona günlerce işkence ettirir ve ailesini öldürmekle tehdit eder. Latif kendisine teklif edilmekten ziyade bir nevi zorla verilen bu görevi kabul ederek Uday’ın yaşantısına ortak olur. Zamanla Uday’ın ne denli bir deli olduğunu, kişisel zevkleri uğruna masum insanların hayatlarını çalıp, onları nasıl heba ettiğine tanık olduğunda ise bu yaşantıdan kurtulmak için elinden geleni yapacaktır.

Filmin kimi noktalarda Amerikan işgalini haklı gören bir tutum içerisine girdiği iddia edilebilir ama tüm bu anlatılanların bizzat yaşamış bir karakter gözünden anlatıldığını düşündüğümüzde bu siyasal tavırları çokta fazla kafaya takmıyorsunuz.

Filmin bazı sahnelerde şiddet dozajını oldukça arttırdığını söyleyebiliriz. Bu durum her ne kadar beni memnun etse de, kimi seyircilere gereksiz gelecektir. Ayrıca beklediğimden daha az cinsel sahne barındırdığını da söyleyebilirim. Hatta kadınlara bağımlı Uday’ı bir kere bile sevişirken görmüyoruz. Onun yerine bu görevi de filmde dublörü Latif gerçekleştiriyor.

Yönetmen Lee Tamahori oldukça çarpıcı olduğunu düşündüğüm kitabı gayet iyi filme çekmiş. Gerçi kitabı okumadan bunu belirtmek imkansız ama filmin kesinlikle Saddam ve ailesinin gizli kalmış yaşantıları hakkında belli bir fikir verdiği aşikar. Hem Uday hem de Latif’i canlandıran Dominic Cooper ise bu rol için adeta biçilmiş kaftan olduğunu filmde her fırsatta göstermiş.

Sonuç olarak The Devil’s Double kesinle izleyiciyi sıkmayan ve oldukça ilginç konusu ile kendini sonuna kadar izlettiren gayet iyi bir film. Şu sıralar Şeytanın İkizi ismi ile ülkemiz sinemalarında da gösterimde olan bu filmi, hem aksiyon sevenlerin hem de şimdilerde tamamiyle değişmiş bir ülkenin mazisine bakmak isteyenlerin izlemesi gerekiyor.

yazan:faust116

Who Can Kill a Child

2011-09-12T09:20:00.003+03:00

mansiyon

Daha önce Evil Chil temasının yerli örneklerinden biri olan Kötü Tohum’u bu blogda ele almıştım. Who Can Kill a Child ise 1976 İspanya yapımı çok sıkı bir Evil Child gerilimi.

Şahsımı en çok tırstıran gerilim filmlerinin başında bu tür çocukların katil olduğu filmler gelir. Çünkü masumiyetin simgesi olan çocukların bu tür şeytani halleri her insan gibi bana da tedirginlik verir. Bu filmde ise olaylar biraz daha uç boyutlarda gelişiyor. Filmin en başında seyrettiğimiz sekiz dakikalık belgesel kısımda yirminci yüzyıl boyunca gerçekleşen savaşlarda ölen çocukların görüntüsü ve anlatıcı tarafından istatistiği verilir. İnsanı oldukça huzursuz eden bu bölüm, filmin ilerleyen dakikalarında üzerimizde oluşacak olan negatif çocuk yargısını daha en baştan kırmamızı sağlıyor. Bir anlamda filmin finali ile bu giriş kısmı arasında anlamlı bir sebep-sonuç ilişkisi kurulmuş.

Filmin kısaca konusundan bahsedecek olursak; Evli ve iki çocuklu bir çift kendi başlarına turistik bir tatile çıkmışlardır. Kadın altı aylık hamiledir. İspanya’nın güney kısmında yer alan ufak bir ada olan Almanzora‘ya giden çiftimizi burada garip süprizler beklemektedir. Öncelikle adaya ayak bastıklarında onları 2-3 tane çocuk karşılar. Daha sonra kalacakları yeri ararlarken adanın garip bir şekilde boş olduğunun farkına varırlar. Etrafta birkaç çocuk dışında kimse yoktur. Uzun bir süre bu garip duruma bir anlam vermeye çalışan çiftimiz, karşılarına tesadüf eseri çıkan bir yetişkin sayesinde olan biteni öğrenir ve kısa sürede korkunç bir yaşamda kalma savaşı vermeye başlarlar.

Who Can Kill a Child kendi türünde yapılmış en çarpıcı filmlerden birisi. Oldukça sade bir atmosfere sahip olsa da filmin sonuna kadar insanı epey gerebilen bir yapısı var. Ana karakterlerin yaşadığı dehşeti birebir yaşıyorsunuz. Yönetmen Narciso Ibáñez Serrador bu anlamda oldukça iyi iş çıkarmış. Gerçi kendisi bu film dışında hep TV için iş yapmış bir yönetmen.

İnsanlık tarihi boyunca farkında ya da farkında olmadan çocuklara hep acı çektirdik. Kirli emellerimiz uğruna çıkardığımız savaşlarda yetişkinden çok çocuklar öldü. Bu kirli oyunun hep en masum ve temiz olanları en çok acı çeken oldu. Bu film bir anlamda çocukların yetişkinlerden aldığı intikam ve onlara karşı yapmış oldukları isyanın fantastik bir simgesi niteliğindedir. Bu sebepten filmi seyrederken çocuklara karşı bir öfke duymayalım çünkü biz yetişkinler bunu fazlasıyla hak ettik.

Sonuç olarak yakın zamanda DVD’si çıkana kadar pek kimsenin bilmediği ama şu anda epey bir kişinin izlediği ve kült olarak kabul ettiği filmlerden biri Who Can Kill a Child. İnsanlığa karşı getirdiği eleştirisel alt metni ile benzerlerinden de bir adım öne çıkmayı başaran bu filmin kesinlikle daha fazla kişi tarafından farkedilmesi gerekiyor. Yazıyı filmin heyecan dolu fragmanı ile sonlandırıyorum.

yazan:faust116

Senna

2011-08-24T17:58:00.000+03:00

inceleme

"Brezilya dışında dünya şampiyonasında yarışmak için Avrupa'ya geldiğimde yıl 1978'di. Bize orada saf yarışçılığı, saf mücadeleyi öğrettiler. O zamanlar politikalar yoktu. Kazanana para da verilmiyordu. Gerçek yarışçılık oydu."

Ayrton Senna

Michael Jackson öldüğü zaman bu blogda onun hakkında bir yazı yazmıştım. Yazının altına 'burada sinema dışında yazılmış olan ilk ve son yazının konusu da ondan başkası olamazdı' diye not düşmüştüm. Bu istisnayı ancak onun gibi alışılmışın dışında başka bir efsane bozabilirdi. Her ne kadar bu yazı Senna filmi üzerine yapılmış bir inceleme gibi dursa da aslında Ayrton Senna için yazılmış bir saygı yazısıdır.

1994 yılında San Marino Grand Prix'inden trajik bir kaza ile yaşamını yitiren Ayrton Senna ismi 80’lerin ortasında doğmuş nesil için biraz kulaktan dolma bilgilerden ibarettir. Onun hep efsane bir pilot olduğundan bahsedilir. Kariyeri boyunca üç şampiyonluk ve kırk bir tane yarış birinciliği olan bir ismin nasıl olur da yedi şampiyonluk ve doksan küsür yarış kazanan Schumacher’e göre daha fazla saygı duyulup efsane kabul edilir, buna genel olarak 90 kuşağı Formula 1 severler olarak anlam veremezdik. Bu yargının oluşmasında biraz da Senna efsanesinin sonraki kuşaklara aktarımının hep eksik ve tek ağızdan olmasıdır. Kapsamlı bir belgesel ve film çalışması günümüze kadar doğru düzgün yapılamamıştır. Asif Kapidia bu eksikliği görmüş olacak ki, Universal ve Studio Canal gibi iki büyük film şirketinin de desteğini alarak ortaya 2010 yılı yapımı müthiş bir Senna belgeseli çıkarmış. Onun sayısal rekorlar kıran bir efsaneden öte mücadeleci ve her daim kazanmayı arzulayan müthiş bir insan olduğunu görüyoruz. Gerektiğinde aracını sağa çekip kaza yapan bir pilotun yardımına koşacak kadar insani bir kişiliğe sahip. Sadece bunlar değil elbette. Oldukça duygusal, halkı için yardım sever ve duyarlı kişiliğini de bu belgesel sayesinde öğreniyoruz.

Belgesel için röportajlarına başvurulan kişiler de oldukça doğru seçilmiş. Senna’nın spor hayatı içerisinde yer alan oldukça önemli kişiler bunlar. Üç şampiyonluk yaşadığı McLaren Honda’nın takım patronu Ron Dennis, eşsiz bir rekabet yaşadığı takım arkadaşı Alain Prost, onun birçok yarışını anlatan spikerler ve onla defalarca röportaj yapmış olan muhabirler belgeselin anlatıcı kısmını oluşturan önemli kişiler. Ayrton Senna’ya ait epey bir arşiv görüntüsü de belgeselde yer alıyor. Senna hakkındaki eksik gedik bilgilerinizi bir kenara bırakıp baştan sona kendinizi bu belgesele bıraktığınızda kendinizi sanki varolmayan bir ülkenin efsanesini tanımış kadar dolu hissediyorsunuz.

Belgesel genel olarak tarafsız ve net bir üslupla Senna’yı ele alsa da kimi yerlerde özellikle Senna’nın bana göre de haksız bir şekilden elinden alınan 1989 yılındaki Japonya Grandprix'indeki birinciliğinde Prost’a karşı epey bir antipati ve öfke duyuyorsunuz. Bir yarış düşünün ki ancak birinci olduğunuzda şampiyon olma iddianızı sürdürebiliyorsunuz. Yarışı da Prost önde götürüyor. Senna tam Prost’u sollayacağı sırada Prost erken bir hamle yaparak direksiyonu Senna’nın önüne kırıyor. Böylece iki araç birbirine çarparak pist dışına çıkıyor. İki pilotunda yarış dışı kalması şampiyonada lider pozisyonda bulunan Prost’un şampiyon olması demek. Prost aracını terk edip pit alanına giderken Senna ise ısrarla arabasında kalıp tekrar yarışa dönme derdindedir. Pist görevlileri tarafından itilen aracı daha sonra yarışa sokulur. Bunu gören Prost ufak çaplı bir şok geçirmiştir ve bu durumu tartışmak için hakemlerin olduğu tarafa doğru gitmektedir. Senna ise kırılan ön panelini değiştirmek için pit alanına girer. Ancak kaybettiği zamanlardan dolayı on bir saniye kadar geriye düşmüştür. Birincilik dışında hiçbir şeçeneği olmayan Senna inanılmaz bir atak yaparak yarışı birinci bitirir. Ancak daha sonra kaçış alanından piste çıktığı için kural ihlalı yapıldığı iddia edilir. Halbuki daha önce bu konuda herhangi bir ceza verilmemiştir. Bunun üzerine Senna yarıştan diskalifiye edilir. Böylece Prost şampiyon olmuş olur. Bu moral bozucu durum sonrası Senna sezonun son yarışı olan Avustralya Grand Prix'ini protesto edip katılmamıştır.

Senna & Prost

Belgeselin benim en çok dikkatimi çeken ve hafızama kazınan yeri ise Senna’nın 1989 yılbaşı gecesi katıldığı bir programın gösterildiği kısımdır. Burada bayan sunucu Xuxa (kendisi o dönem Senna'nın sevgilisiydi aynı zamanda) Senna’yı her öpüşünde bir senenin daha iyi geçmesini diler. Sırayla 1989,1990,1991,1992 ve 1993 senelerinin iyi geçmesini dileyerek Senna’yı öper. En son 1993 yılının iyi geçmesini dileyerek sonlandırır öpücüklerini. Nitekim Senna 1994 yılında ölmüştür. Elbette bu sadece çok acı bir rastlantı. Ancak yine de insanın garip bir hüzne kapılmasına vesile oluyor bu sahne. Aşağıdan seyredilebilir.

Daha önce filmin Prost’u biraz kötü adam durumuna düşürdüğünden bahsetmiştim. Ancak filmin sonlarında Prost’un Senna’nın ölümüne verdiği tepkiyi ve cenazedeki durumunu görünce aslında her şeyin sportif bir rekabetten ibaret olduğunu anlıyoruz. Senna ve Prost birbirlerine yoğun saygı besleyen iki büyük pilot sonuçta. Zaten Senna’nın ölmeden evvel kötü geçen Williams günlerinde bir yarış essanısında ekranlara “seni özlüyorum Prost” diye yazdırması da bu rekabetten aslında keyif aldığının da bir göstergesi. İnsanların çaresiz ve zayıf olduğu dönemde bir zamanlar yoğun mücadele ve çekişmelere girdiği rakibine bile özlem duyabileceğinin kanıtı aslında bu durum.

Bunun dışında filmin en etkileyici kısmı Senna’nın ölüme doğru gittiği araç içerisinden izlenen o son tur. Senna’nın birkaç saniye sonra tamburello duvarı denen yere çarpacağından habersiz müthiş bir hız ve kararlıkla aracının sürüşünü izlemek tarifi zor bir hüzün veriyor insana. Ardından gelen cenaze sahnesinde dostlarının geçmiş mutlu günlerden kalan görüntüleri eşliğinde onun tabutunun üstündeki kaska dokunduğu sahnede yine çok dokunaklı.

Senna, tarih boyunca spordaki başarılarına karşın siyasi olarak hep karmaşa ve yokluk görmüş Brezilya’nın bir halk kahramanıydı. Onun ölümü birçok Brezilyalının hayata tutunma ve ondan ilham alma gücünü de eksiltmiş oldu. Aynı sene birkaç ay sonra gelen dünya kupası şampiyonluğu belki de onlar için büyük bir teselli ve mutluluk olmuştur ama Senna’nın Brezilyalıların kalbinde her zaman çok farklı bir yeri vardır. Ölümünden sonra kardeşi tarafından kurulan ve Prost’un da yönetici olduğu Ayrton Senna vakfı milyonlarca Brezilyalı çocuğun okumasını sağlamıştır.

Sonuç olarak Senna, bana göre sinema tarihinin yapılmış en anlamlı ve güzel belgesel filmidir. Bu belgeseli seyretmek için illa Formula 1 hayranı ya da bir sporsever olmanız gerekmiyor. Aklını ve duygularını çok güzel şekilde harmanlayan, hep bir mücadele ve hırs içinde olan eşsiz bir adamın hikayesini görmek için oturup seyredilmesi gereken muhteşem bir yapım.

yazan:faust116

Insidious

2011-07-31T01:08:00.000+03:00

yakın zaman

Saw fenomenini başlatan isimlerden biri olan James Wan’ın yönettiği ve şu aralar Ruhlar Bölgesi Türkçe adıyla sinemalarda gösterimde olan Insidious, fazlasıyla seksenlerin korku filmlerini andıran hatta epey bir Poltergeist havası taşıyan 2011 yapımı bir film. Konu olarak film, korku sinemasının genel olarak altyapısını oluşturan lanetli ev teması üzerinden gelişiyor.

Üç çocuklu sıradan bir amerikan ailesini yeni evlerine taşınırken görüyoruz ilkin. Ancak evde ters giden bir şeyler olduğu bize daha en baştan sezdiriliyor. Bir süre sonra bu evin lanetli olduğuna inanan Renai (Rose Byrne) kocasını taşınma konusunda ikna etmeye çalışır. Bu arada oğullarından biri olan Dalton, garip bir komaya girer. Tüm vücut fonksiyonları yerinde olmasına karşın uyanamamaktadır. Bu evden ayrılarak yeni bir eve taşınan çiftimizin peşini garip olaylar burada da bırakmaz. Sorunun evden ziyade apayrı bir ruhani boyuttan kaynaklandığını öğrendiklerinde ise çözümü çok başka yerlerde aramayı deneyeceklerdir.

Insidious ilk başlarda oldukça gri tonu sayesinde insanı epey esneten bir film oluyor. En azından ben bu şekilde hissettim. Ancak film çabucak bir tempo yakalıyor ve oldukça korkutan bir atmosfer yakalamayı başarıyor. İnsana uzun zaman sonra korkutan bir korku filmi izlediğini hissettiriyor.Bu anlamda film teknik açıdan oldukça başarılı.

Filmin genel olarak içeriğine baktığımızda sırtını ruhların astral seyahatı mitine dayandırdığını görüyoruz. Filmi bir açıdan fantastik başka bir açıdan ise oldukça mistik kılan bir ayrıntı bu. Doğruluğu hakkında henüz net bir yargıya varamadığımız bu durumun filmdeki kullanış şekli elbette biraz abartalı ama yine de bu konu üzerine biraz fikir edinme ve de merak edip araştırma isteği uyandırması başlı başına güzel bir olay. Bu konudaki benim şahsi fikrim ise her gece rüya görerek bir nevi astral yolculuk yaptığımız üzerinedir.

Yönetmen James Wan bu filmle korku türünde gelecekte de oldukça sağlam işler çıkarmaya devam edeceğinin sinyalini vermiştir. Sadece ses efektleri ve bağırışlarla korku filmi yapılamayacağının fazlasıyla farkında. Bu nedenle atmosfere ve karakterlere gereğinden fazlasıyla önem veriyor. Oyuncular açısında ise ilave söylenecek bir şey yok. Açıkçası filmde çok aklımda yer eden bir oyunculuk ya da oyuncular olmadı.

Sonuç olarak yazının başlarında da benzer şekilde belirttiğim üzere Insidious benim nezdimde oldukça başarılı bir korku filmi. Açıkça da belirtmek gerekirse korku filmlerinden çekinen hassas bünyeleri izlerken epey huzursuz edecektir. Öte yandan “yok mu şöyle adam gibi bir korku filmi” diye söylenen kişilere de bildiğin gripin görevi görecek bir filmdir.

yazan:faust116

Code of Silence

2011-06-12T13:09:00.000+03:00

mansiyon

Andrew Davis tarafından yönetilen 1985 yapımı Code of Silence’da kült oyuncu Chuck Norris yer alıyor.

Chuck Norris bildiğimiz sert adamı başarıyla oynadığı bu filmde ilkelerinden taviz vermeyen sert polis Eddie Cusack rolünde. New York polis departmanında organize suçlarla mücadele ekibinin amirlerinden olan Eddie, oldukça kanlı bir operasyon sonrasında kolombiyalı bir mafyayı karşısına alır. Aslında mafyanın derdi Eddie ile değildir. Onlar asıl işlerini bok eden başka bir adamın, Tony Luna’nın peşindedirler. Tony Luna bir uyuşturu ticareti sırasında Kolombiya’lı mafya lideri Luis Comacho’nun kardeşlerini öldürmüştür. İntikam yemini eden Luis ilk olarak Tony’nin ailesini ortadan kaldırır. Tony’nin aynı zamanda yirmili yaşlarda güzel bir kızı vardır. Bunu fark eden Eddie kızı-Diana Luna (Molly Hagan)- koruma altına alır. Bu dakikadan sonra Luis ve Eddie arasında savaş başlar. Polis teşkilatındaki bir davadan ötürü herkesin sırtını döndüğü Eddie adeta tek başına bir ordu gibi savaşacaktır.

Seksenlerde ve doksanlarda vasatın üstü diyebileceğimiz aksiyon filmlerinin yönetmeni Andrew Davis bu sefer de hikayeyi Chuck Norris üstüne kurmuş. Az laf edip çok iş yapan, gerektiği yerde de yumruklarını ve tekmelerini çok iyi konuşturan bir karakter Eddie Cusack. Zaten filmi seyretmemiz için en büyük sebep Chuck Norris'in varlığı. Filmin temposunu tek başına o ayarlamış resmen. Elbette bütün övgüyü Chuck Norris’e yapmak ayıp olur. Yönetmen Andrew Davis’de gerektiği yerde filmin temposunu çok iyi ayarlamış. Bu filmin bir Chuck Norris filmi olduğunun farkına vardığından olabiliğince onun üzerinden sürdürmüş filmi.

Film bu konusunun dışında polis teşkilatının içerisindeki çürümüş yapıya da ufaktan değiniyor. Bir operasyon sırasında Eddie’nin ekibindeki yaşlı bir polis masum bir genci yanlışlıkla öldürür. Tüm polis teşkilatı bu olayı örtbas etmek isterken sadece Eddie karşı çıkar buna. Ona göre dikkatsiz ve özensiz bir polisin ne kadar kıdemli olursa olsun teşkilatta yeri yoktur. Bu nedenle herkes ona cephe alır ama en sonunda elbette Chuck Norris haklı çıkar. Çünkü bu onun filmidir. :) Bir de seksenlerin ve doksanların kadrolu kötü adamlarından biri olan Luis Comacho rolünde Henry Silva’yı da anmazsak haksızlık olur. Her zaman olduğu gibi yine oldukça kötü ve itici olmayı başarıyor. Molly Hagan ise sempatikliği ile filmdeki güzel kadın boşluğunu başarıyla dolduruyor.

Molly Hagan

Sonuç olarak Code Of Silence heyecan verici bir polisiye filmi. Konu sıradan gelebilir bazılarına ancak Chuck Norris’in varlığı filmi yeterince heyecan verici kılmayı sağlıyor. Güzel bir aksiyon retrosu yaşamak isteyen bünyelerin oldukça seveceği bir film. Kesinlikle tavsiye ederim.

yazan:faust116

Josey Wales (The Outlaw Josey Wales)

2011-05-29T10:56:00.000+03:00

karakter

Sadece iyilerin zarar gödüğü, pis bir iç savaşın ortasında kalmış bir karakter Josey Wales. Clint Eastwood’un 1976 yılında yönettiği ve başrolünü oynadığı The Outlaw Josey Wales’de Eastwood, vahşi batının son kalıntıları içerisinde intikam ve adalet kovalayan Josey Wales karakterini canlandırıyor.

Filmin henüz en başında evi yakılan, karısı ve çocuğu öldürülen Josey Wales, tüm bunlara sebep olan kırmızı çizmelilere karşı isyancıların yanına katılır. Ancak kısa süre sonra iç savaş biter ve tüm isyancılar silah bırakıp ABD’ye karşı bağlılık yemini ederken, Josey Wales tek başına kanunsuzluğunu sürdürmeye devam eder. Peşindeki ödül avcıları ve kırmızı çizmelileri atlatarak vahşi batıyı geçip meksika’ya gitmek istemektedir. Bu yolculuk boyunca masum insanlara adalet dağıtmaktan da geri kalmaz. Lone isimli yaşlı bir kızıldereli onun için önemli bir yol gösterici olur. Aynı zamanda yaşlı bir kadın ve onun genç bir kız olan torununu da haydutların elinden kurtarır.

Josey Wales film boyunca tam olarak intkam peşinde koşmaz. Aslında onun başlıca amacı kimsenin birbirini öldürmediği uygar bir toplumda yaşamaktır. Bunu en iyi anladığımız sahne Ten Bears ile yaptığı konuşma sahnesidir. Kendisinden barış isteyen Josey Wales’a Ten Bears’ın verdiği cevap ilginçtir. “Bizde zaten bir zamanlar var olan bir şeyi bize tekrar öneriyorsun” Josey’de buna karşılık;”Bundan başka yapılacak bir şey yok” diyerek durumun vahametini çok güzel ortaya koyar. Yine filmin sonlarında Josey’in dediği gibi “herkes bu savaşta biraz ölmüştür”.

Az önce Josey’in intikam peşinde koşan klasik bir karakter olmadığından bahsetmiştim. Bu açıdan bir çok muadili filmlerden ayrılıyor. Josey daha filmin başlarında bu kargaşının şahsi bir intikam serüveni ile sonlanmayacağının farkına varıyor. Bir anlamda karamsar ama kaybettiklerinin farkında, kendine hakim ve cool bir karakter Josey Wales. Gayesini de kısa sürede intikamın ötesine geçiriyor. Tek derdi teslim olmamak ve kalan bir avuç masum insanı korumak oluyor.

Josey Wales’ın somut prototiplerine de biraz değinecek olursak; herkese şüpheyle bakan, gözleri kısık ve siyah balgam çıkartacak kadar okkalı tükürebilen biridir. Josey Wales film boyunca bu şekilde tükürerek bir anlamda içindeki zehri azar azar atmaktadır. Ayrıca sıkıcı uzun hikayelerden hoşlanmayan, hemen uykusu gelen ve başında çok konuşulmasından hiç haz etmeyen bir karakterdir. Bu tarz ufak ayrıntılar, onun aynı zamanda Anti-Hero kimliğini de oluşturan başlıca temel unsurlar olarak göze çarpıyor.

Sonuç itibariyle The Outlaw Josey Wales, kimi zaman durgun kimi zaman hareketli, insana sıradışı bir gerçeklik duygusu veren ilgiç bir western. Eastwood klasik western’in naifliğini, spagetti western’in kirli yönü ile birleştirip ortaya değişik bir iş çıkarmış. Vahşi batının son adalet savaşçısı Josey Wales’ın öyküsünü görmek ve de Clint Eastwood’un usta rejisi ile naif bir spagetti western seyretmek için izlenmesi şart filmlerden biri.

yazan:faust116

Christine

2011-05-21T17:33:00.000+03:00

inceleme

Stephen King romanından, John Carpenter tarafından sinemaya uyarlanan Christine 1983 yapımı bir gerilim filmi. Başrollerde Keith Gordon, John Stockwell ve Alexandra Paul gibi oyuncular yer alıyor.

King’in ilk dönem romanlarından olan ve benim de oldukça sevdiğim bir kitap olan Christine, Arnie Cunnigham adlı bir gencin 58 model bir Plymouth Fury ile kurduğu saplantılı sevdasını anlatıyor. Carpenter filmde kitaptaki dramatik yapıyı olabildiğince törpüleyerek, daha çok gerilim atmosferinin hakim olduğu bir film ortaya çıkarmış. Konunun olabildiğince absürd olması kitaptaki herşeyi filme aktarmayı biraz zor kılıyor elbette. Her ne kadar romanda kimi güzel ayrıntılar yer alsa da, Carpanter bu açıdan doğru olanı yapıyor.

Konuya gelirsek, Arnie (Keith Gordon) koca gözlükleri ve “nerd” görüntüsü ile okulda oldukça dışlanan bir tiptir. Bir de bunlara ailesinin üzerinde kurduğu baskı eklenince büsbütün ezik bir karakter olup çıkmaktadır. Arnie’nin tek arkadaşı ise Dennis (John Stockwell)’dir. Dennis, Arnie’ye nazaran oldukça popüler ve karizmatik biridir. Bir gün Arnie ve Dennis arabayla eve dönerken Arnie yolda satılık bir araba fark eder. Arnie 58 model bu her tarafı dökülen külüstür Plymouth’a ilk görüşte aşık olmuştur adeta. Hurda denilebilecek bu arabaya 250 dolar para vererek George Le Bay denen bir adamdan satın alır. Dennis bunun çılgınlık olduğunu düşünse de, Arnie buna aldırmaz. Ailesi doğal olarak bu arabayı almasına karşı çıkar. O da Darnell isimli bir ihtiyarın işlettiği garaja koyar arabayı. Burada kısa sürede arabayı kullanılabilir bir hale döndürmeyi başarır. Bir süre sonra ise Christine 0 km bir araç kadar gıcır hale gelmiştir. Yalnız araba gibi Arnie’de giderek değişmeye başlamıştır. Gözlüğünü çıkarıp atan Arnie, daha bir havalı, asi ve kendine güvenen biri olmuştur. Okulda herkesin çıkma teklifini red eden Leigh (Alexandra Paul) bile Arnie’nin bu halinden etkilenmeye başlamıştır. Ancak zamanla Dennis ve Leigh, Christine’nin aslında sıradan bir arabadan çok daha öte insanların ruhunu ele geçiren şeytansı bir araç olduğunu anladıklarında, onu durdurmak için apansız bir savaşa gireceklerdir.

Christine, usta yönetmen John Carpenter’ın elinde oldukça sağlam bir gerilim filmi olmayı başarmış. Yazının başında da belirttiğimiz üzere King’in romanındaki dramatik yapıyı olabildiğince törpülemiş Carpenter. Zaten King’in romanlarında karakterler genelde doğaüstü olaylarla aşırı acı çeken kişilerdir. Gerilim olduğu kadar yoğun bir dramatik yapı da bulunur King romanlarında çoğu zaman. Öte yandan Christine’de David Crononbergh filmlerinde sıkça işlenen teknoloji-insan ilişkisinin fantasitik bir betimlemesi de yapılmış. Güzel bir araba ile toplumda kendine yer bulmaya çalışan, itilmiş bir karakter aslında Arnie. Belki de arabasına bu kadar sahip çıkmasının başlıca sebeplerinden birisi de bu. Christine sayesinde bir anlamda ulaşamayacağı şeylere ulaşıyor ve arabaya bu yüzden saplantılı bir aşk besliyor. Gerçi King’in romanlarında bu tür sosyolojik çıkarımlar yapmak pek de mantıklı değil. Çünkü King’in romanlarında öncelikli amacı hep fantastik bir çıkış noktası yakalayarak, buradan gerilim yaratmak olmuştur.

Oyunculuklara kısaca değinecek olursak, filmin 3 genç oyuncusu aslında çokta göze çarpan performanslar sergilemiyor. Rollerinin gerektirdiklerini yerine getirmişler sadece. Usta oyuncu Harry Dean Stanton, Dedektif Rudolph rolünde kısaca gözükerek, dikkat çekiyor.

Sonuç olarak Christine, olabildiğince sadık bir uyarlama olmuş. Bu açıdan öncelikli olarak filmden zevk almak istiyorsanız, kitabı okumadan filmi izlemeniz daha iyi olur. Filmi izledikten sonra kitabı okumakta, kitaptaki dramatik yapıyı ve kimi es geçilmiş ayrıntıları görmek açısından epey güzel olabilir.

yazan:faust116

Scream 4

2011-04-19T11:06:00.000+03:00

yakın zaman

"Wes Craven, Scream 4 filminde internet çağının gittikçe yozlaştırdığı gençliğin yavaş yavaş birer ruh hastasına dönüştüğünü bize ima etmeye çalışıyor. "

Daha önce bu blogda Wes Craven’ın pek bilinmeyen işlerinden biri olan Deadly Blessing filmini ele almıştık. Bu sefer onun A Night on Elm Street sonrası yeni bir kuşağa adını duyuran Scream serisinin dördüncü filmine değineceğiz.

Scream serisinin ilk filmi 1996 yılında oldukça olay yaratmış, 90’ların son çeyreği ve 2000’li yılların popüler türlerinden biri olan teen-slasher akımının öncü filmlerinden biri olmuştur. 1997 ve 2000 yıllarında çekilen ikinci ve üçüncü filmin ardından yıllar sonra Wes Craven kendi yarattığı bu efsaneyi yeniden diriltiyor.

Filmi genel bir değerlendirmeye tabi tutarsak, ilk söyleyeceğimiz şey “dolaylı olarak ilk filmin yeniden çevrimi” olurdu. Katilin ilk filmdeki cinayet kurgusunu taklit ederek öldürmesi bunun bir göstergesi. Craven bir bakıma kendi yarattığı korku klişelerini bu şekilde ters yüz ediyor. Neyse konuya gelirsek; her zamanki gibi yine baş karakter olan Sidney (Neve Campell) dehşet dolu yılların ardından Woodsboro kasabasına geri dönmüştür. Üstelik geçen zaman diliminde yaşadıklarını kitaplaştırmıştır. Hatta bu kitaplardan filmler bile çekilmiştir. Kitabının imza töreni için geldiği Woodsboro’da birçok algının da değiştiği fark eder. Bir neslin acısı giderek başka bir neslin eğlencesi haline gelmiştir. Gelişen teknoloji ile beraber gençler arasında artık her şeyi kaydedip bir nevi internet şöhreti olma hevesi başlamıştır. Wes Craven filmin çıkış noktasını tam da buradan oluşturmuş aslında. Açıkçası benim için filmin en güzel yönü, hem klasik Scream mitine bağlı kalması hem de yeni ve güncel gelişmeleri filme çok güzel adapte etmesiydi. Buna benzer bir yöntemi George Romero zombi serisinin son filmi Diary of the Dead’de yapmış ve oldukça da başarılı olmuştu. Craven bu sayede filmi demode bir seyirlik olmaktan da kurtarıyor.

Hayalet maskeli katil katliamın yıldönümünde yine Sidney’in çevresindeki insanları öldürmeye başlar. Herkes yıllar sonra tekrar hortlayan bu dehşete anlam veremez. Sidney yine her zaman olduğu gibi bir yandan sevdiği insanları korumaya çalışırken, öte yandan yıllar sonra tekrar yaşadıkları ile yüzleşecektir. Diğer yandan şerif Dewey (David Arquette) ve karısı Gale (Courtene Cox) daha önce olduğu gibi yine Sidney’in yanında yer alacak ve cinayetleri çözmeye çalışacaklardır.

Scream 4’te olaylar çözülüpte cinayetleri kimin ve niçin işlediğini öğrendiğimizde sıkı bir “vay be” diyoruz. Şu an yeni vizyona girmiş bir film için çok fazla spoiler vermek elbette doğru olmaz ama şunu söyleyebiliriz ki; Wes Craven, internet çağının gittikçe yozlaştırdığı gençliğin yavaş yavaş birer ruh hastasına dönüştüğünü bize ima etmeye çalışıyor. Gerçi 1960 yapımı Michael Powell filmi Peeping Tom’a yapılan gönderme ile bu deliliğin kökeninin çok daha eskilere dayandığını dile getirmekten de geri kalmıyor.

Oyunculuklar açısından baktığımızda Scream serisinin çekirdek kadrosunu oluşturan Neve Campell, David Arquetta ve Courtney Cox bu filmde de üstüne düşeni hakkıyla yerine getiriyorlar. Neve Campell geçen yıllara karşın hala oldukça güzel. Yetmiş yaşını aşan Wes Craven ise teen-slahser filmler çekmekteki başarısı yine gösteriyor. Öyküyü gayet sağlam temeller üzerine koyarak, gayet sitilize bir iş çıkartmayı başarıyor.

Sonuç olarak korku filmi fanatiklerinin görmesi elzem filmlerden biri Scream 4. ‘Yine mi Scream’ diyip ön yargıyla yaklaşanlar ise sonradan bu filmi sinemada izlemedikleri için pişmanlık duyarlar. Benden söylemesi.

yazan:faust116

The Town

2011-03-26T19:40:00.000+02:00

yakın zaman

Amerikan sinemasında genel olarak oyunculukla ün yapıp ardından yönetmenliğe yönelen isimlerin kariyerinde her zaman bir gelişme görülmüştür. Clint Eastwood, Mel Gibson ve Sean Pean ilk aklıma gelenler. Bunlar oyunculuktaki başarısını yönetmenliğe de yansıtan isimler. Ben Affleck’in durumu ise biraz farklı. Pek de iyi sayılmayan oyunculuğuna karşın, yönetmenlikte oldukça iyi işler çıkarmaya başladı. Şahsen görme fırsatı bulamadığım ama olumlu eleştiriler alan Gone Baby Gone, ardından da The Town ile bu alanda oldukça iyi bir kariyer yapacağının sinyallerini veriyor. 90’larda ve 2000’lerin başında oynadığı birçok kofti romantik ve kahramanlık filmlerinden sonra kendini bu kadar geliştirmesi takdire şayan gerçekten. Bu durumun oluşmasında kanımca yakasını Jennifer Lopez’den kurtarıp, Jennifer Garner gibi bir kadınla evlenip iki çocuk yapmasının da payı vardır. :)

The Town’u değerlendirmeye başlayacak olursak, filmi izlerken birçok kişinin aklına ister istemez Michael Mann’in aksiyon başyapıtı Heat gelmiştir. Heat bu alanda çok önemli bir filmdir aslında, The Town’u onun muadillerinden biri olarak görebiliriz. Ben Affleck’in hem yazarken, hem de yönetirken Heat filminden çokça etkilendiği ortada. Ancak The Town yine de kendi içerisinde barındırdığı sağlam yönetimi ve iyi olan dramatik yapısı ile öncülü olan Heat'ten ayrılarak apayrı güzel bir film olmayı başarıyor.

Film, şehir olarak arka planına Los Angelas ya da New York gibi şehirlerin aksine hem eğitim hem de suç oranının yüksek olduğu, ilginç ve eklektik şehir Boston’u alıyor. Charlestown kasabasında soygunculuk babadan oğula geçen adeta insanların kaderi olan bir olgudur. Film, bu kasabada mahalli suçlar işleyen ve oldukça ustaca banka soyan dört karakteri ele alıyor. Gerçi bu karakterlerden iki tanesini pasif olarak görüyoruz. Hırsızlardan filmde aktif olan Doug (Ben Affleck) ve James (Jeremy Renner)’dir. Bu dörtlü son olarak soydukları bankanın müdürü Claire’i (Rebecca Hall) rehin alırlar. Ardından Claire’i bir sahilde serbest bırakıp yollarına devam ederler. Kadının ehliyetini alan hırsızların, içlerinden delil bıraktıklarına dair bir his vardır. Grubun başı Doug, Claire’i takip etmeye başlar. Claire ve Doug giderek yakınlaşmaya ve birbirlerine aşık olmaya başlarlar. Claire, Doug’ın gerçek kimliğinden haberi yoktur. Doug’ın içinde hep yeni bir başlangıç yapma ümidi vardır. Hırsızlığı kaderinin bir parçası olarak görmek istememektedir. Suçlarla dolu hayatını geride bırakıp, Claire’i de yanına alarak Charlestown’dan gitmek istemektedir. Ancak gerek peşindeki zeki polisler, gerekse de onu bu batağa sürükleyen güçler onun kolay kolay bu kasabadan ayrılıp yeni bir sayfa açmasına izin vermeyecektir.

The Town, Ben Affleck’in adeta her anlamda kendini aştığı bir proje olmuş. Yazının başında da belirtiğimiz üzere Affleck oyunculuk kariyerindeki lümpen çizgiden oldukça uzaklaşıp, olabildiğince önemli meseleleri, sağlam bir üslupla dile getirmeyi başarıyor. Hatta daha da ileri gidip The Town’u kimi yönleriyle Heat filminde bile başarılı bulduğumu itiraf etmeliyim. Filmin finalinde karakterin, tüm olumsuzluklara karşın hayatında bir umut ışığı belirmesi, filmi bir anlamda Heat’ten daha çok sevmeme sebep oldu. Oyunculuk konusunda Ben Affleck'in filmde yönetmenliği kadar göze çarpıcı bir performansı yok. Bunun yanında Jeremy Renner ve Rebecca Hall'un oyunculukları ise gayet iyi.

Sonuç olarak birçok kişinin kafasında oyunculuğundan kalma bir önyargı olan, bu yüzden de pek şans vermek istemediği Ben Affleck’in bu oldukça çarpıcı ve şaşırtıcı filmini kesinlikle izlemek gerekir. Benim gözümde 2010 yılının en etkili 3-4 filminden biri.

yazan:faust116

Orca-The Killer Whale

2011-02-19T15:26:00.000+02:00

mansiyon

1977 yapımı Orca-The Killer Whale, insanoğlunun ne kadar pislik bir varlık ve adeta doğanın güzelliklerini yok etmek için yaratılan bir ırk olduğunu bize kanıtlayan bir film. Bu blogda sıkça yer verdiğim intikam temalı filmlerin bir benzeri aslında bu film. Ancak bu sefer intikam alan bir insan değil. Devasa bir balina.

Orca, zeka olarak insandan çok daha ilerde olan, tek eşli yaşayan, tıpkı bizim gibi ailevi duygulara sahip bir balina türüdür. Oldukça keskin dişleri ve güçlü bir gövdesi vardır. Köpekbalığı gibi insanları öldürme ve onlara saldırma gibi huyları yoktur. Dosttur yani, ancak kendisine bir yanlış yapıldığı zaman ise insanın en büyük düşmanı olabilir. Filmin çıkış noktası da, Orca’nın biz insanoğluna karşı beslediği kin ve düşmanlık.

Kaptan Nolan (Richard Harris) açık denizlerde büyük balıklar avlayan bir balıkçıdır. Günün birinde köpekbalığı avlayacağı sırada mürettabatlarından biri denize düşer. Köpekbalığı tam denize düşen elemanı öldürmeye gelmişken, Orca bir anda hızlıca yetişir ve köpekbalığını kevgire çevirir. O anda yanında olan deniz bilimcisi Rachel (Charlotte Rampling) Orca’nın bu inanılmaz yapısından ve gücünden bahseder. Nolan’ın aklı Orca’da kalmıştır. Onu avlamayı kafaya koymuştur. Rachel onu uyarıp, yaptığının yanlış olduğunu belirtse de, Nolan başına buyruk davranır. Ancak yaptığı hesaplar tutmaz, yanlışlıkla hamile bir dişi Orca avlar. Yani iki can birden almıştır. Dişi Orca’nın yakalanıp, ters olarak tutulduğu esnada, yavrusunun dışarıya fırladığı sahne insanı insanlığından utandıracak kadar etkili bir sahne. Bu manzarayı görüp, hafızasına kazıyan erkek Orca, o dakikadan sonra intikam için adeta tüm gücünü ve hünerlerini kullanır. Balıkçı kasabasındaki tüm tekneleri batırır. Sadece kendi eşini ve yavrusunu avlayan balıkçının teknesini batırmaz. Bunun sebebi ise onunla açık denizde kapışmak istemesidir. Orca en sonunda istediğini elde eder ve Nolan’ı kuzey buz denizine doğru sürükleyerek büyük düelloyu başlatır.

Orca, yaşadığımız dünyayı güzel yapan unsurları nasıl mahvedip, onlara acı çektirdiğimizi bize anımsatan, oldukça sert sahneler barındıran bir film. Filmde bir hayvanseverin içini soğutacak her türlü sahneler mevcut. Orca bir anlamda Death Wish’deki Charles Bronson gibi ailesini yok eden insanlardan intikam alıyor. Orca’nın öldürdüğü insanlar için üzülemiyorsunuz, çünkü ailesini parçalayan bir varlığın her türlü mensubunu düşman olarak atfediyor. Ne yazık ki insan olarak sık sık dünyanın sadece bizim için yaratıldığına dair sanrılara kapılıyoruz. Bu yüzden de tüm güzellikleri, kendi maymun iştahımızla tüketme eğilimine giriyoruz. Elimizdeki tükenilebilir kaynaklar bittiğinde ise ne yapacağımızı hiç düşünmüyoruz.

Yönetmen Michael Anderson çok iyi bir iş çıkartıyor filmde. Kimi sahneler çok gerçekçi çekilmiş ve insanın kanını donduruyor adeta. Filmin temposunu ve gerilimini çok iyi ayarlamış. Senaryo bir an bile sarkmıyor. Usta oyuncular Richard Harris ve Charlotte Rampling’de yine çok başarılı. Ayrıca Bo Derek’i en güzel zamanlarında görmekte apayrı bir keyif.

Orca, kesinlikle herkesin izleyip, üstüne düşünmesi ve dersler çıkartması gereken önemli bir film. Jaws ya da Piranha gibi saf bir korku filmi değil. Onlardan çok daha farklı ve alt metni olan bir film. Son olarak söz Orca’dan açılmışken, tutsak yunuslara da değinmek gerekir. Saatte 40 km hızla yüzebilen ve insan gibi ailevi duyguları olan bir hayvanı denizden koparıp, küçük bir havuza hapsederek, zorla soytarılık yaptıran aptal zihniyeti de kınamayı ayrıca unutmamak lazım. Bu doğrultuda tüm yunus parklarının kapatılması için çalışmalarda bulunan oluşumlara destek verelim.

-yunuslara özgurluk-web adresi
-yunus parkları kapatılsın-facebook
-özgür yunuslar-twitter

‎"Dünya insanlara değil, insanlar dünyaya aittir." (Kızılderili özdeyişi)

yazan:faust116

Hatchet

2011-02-11T13:19:00.000+02:00

yakın zaman

Hatchet 2006 yapımı Adam Gren tarafından yazılmış ve yönetilmiş bir gore filmi. Film düşük beklentilerle izlendiği zaman insanı epey eğlendirecek sahneler içeriyor. Çok sıradan, hiçbir sürpriz barındırmayan, zayıf öykü ve senaryosuna karşın mide kaldırıcı sahneleri ile oldukça dikkat çeken bir film.

Filmin giriş sahnesinde bir baba ve oğlu bataklık-göl karışımı bir yerde timsah avlamaya çalışırken görüyoruz. Akabinde kıyıya çıkan bu ikiliyi tanımlayamadığımız birisi çok vahşi bir şekilde öldürür. Gore anlamında oldukça sert diyebileceğimiz bu sahnenin ardından, filmin jeneriği çıkar. Hem de Marilyn Manson’nın, This is the New Shit şarkısı eşliğinde. İşte o zaman anlıyoruz bu filmin gerçek bir trash olduğunu.

Oldukça aparatif özellikler taşıyan bu giriş sahnesinin ardından New Orleans’da yapılan uçuk bir festival görüntülerine geçeriz. İçlerinden biri aşk acısı çekmekte olan 4 arkadaş buraya eğlenmeye gelmiştir. Devamlı ex aşkını düşünen oldukça dallama bir tipe sahip olan eleman, çevresinde göğüslerini fora etmiş hatunlara bakarken bile eski sevgilisini hatırlar. Tam odunla dövülecek bir tiptir bu. Siyahî arkadaşı da çaresizce teselli etmeye çalışır onu. Neyse arkadaşların 2 tanesi ayrılır bizim siyahî ile dallama eleman baş başa kalır. Dallamamız bir yerine bir şey girmişçesine, mükemmel festivalin tadını çıkartmak yerine lanetli bataklık denilen yerin turuna katılmak ister. Yaşlı bir çift, sessiz ama güzel bir kız, iki tane salak hatun ve onları kameraya alan bir sapık, son olarak angut bir tur rehberiyle geziye çıkarlar. Beklenildiği gibi sorun yaşarlar, tekne bir kayaya çarpmış ve su almaya başlamıştır. Zoraki karaya çıkan ekibimizi burada ise lanetli Victor Crowley beklemektedir. Efsaneye göre Victor babası tarafından yanlışlıkla balta ile öldürülmüş, bu acı ölümle ruhu dünyaya sıkışan Victor ise bu sıkışmışlığın acısını önüne geleni keserek, yırtarak ve kırarak çıkartmaktadır. Kaçınılmaz olarak da ekibimiz üyeleri Victor’un baltasının tadına bakacaktır.

Yönetmen Adam Gren özellikle gore sahnelerde oldukça güzel bir iş çıkartmış. Bolca şiddet ve kan kullanmaktan çekinmemiş. Filmin sloganı da epey manidar. “Eski usül Amerikan gerilimi”. Şiddet estetiği açısından İtalyan gore filmlerini de hatırlatıyor. Kimi zaman bir Lucio Fulci veya Joe D’Amato filmi izliyormuş izlenimine kapılıyorsunuz. Film bir çok açıdan eksik olan yönlerini bu fütursuz şiddet anlayışı ile kapatmasını biliyor. Bir de filmin sonunu oldukça beğendiğimi eklemeliyim. O dallamanın ucuz yırtmaması gerekiyordu. İyi oldu salağa.

Oyunculara değinmeye pek gerek yok. Sadece konuk oyuncu olarak 1-2 sahnede gördüğümüz, nam-ı diğer Candyman (Tony Todd) ve Fredy Kruger’ı (Robert Englund) anmamız yeterli. Sonuç itibariyle hassas bünyeleri epey rahatsız edecek bir film. O yüzden herkese gönül rahatlığı ile tavsiye edemeyeceğim. Ancak sinemada bolca şiddet ve kan arayışında olanların da kaçırmaması gereken bir film.

yazan:faust116

Kötü Tohum

2010-12-24T21:08:00.000+02:00

mansiyon

Kötü Tohum, 1956 yapımı Mervyn LeRoy’in yönettiği The Bad Seed isimli filmin Nevzat Pesen tarafından yazılmış ve yönetilmiş 1963 yapımı yerli uyarlaması. Filmde Alev Oraloğlu ve Leyla Oraloğlu başrolde. Ayrıca Suna Pekuysal, Öztürk Serengil ve Bediva Muvahhit gibi oyuncularda yan rollerde teşrif ediyorlar.

Film, günümüz Türk sineması için bile eşine az rastlanır türde sert bir gerilim filmi. Sinemamızın özellikle o yıllarda sadece komedi ve dram türüne ağırlık verdiğini hesaba katarsak bugün bile çekilse çok büyük yankı uyandıracak bu filmin o dönemde yarattığı etkiyi hayal etmek zor olmasa gerek.

Masum ve sevimli görünüşleri ile bize hayat sevinci aşılayan çocuklar sinemada birçok kez kötü ve katil olarak çizilmiştir. Çocukların uyguladığı şiddet (yabancı tabirle ‘Evil Child’) teması sinemada aslında çokça ele alınan bir konu. Her ne kadar bu türün atası olarak bu filmin de esin kaynagi olan The Bad Seed gösterilse de, popüler bir tür olmasında 1976 yapımı The Omen’in büyük etkisi var. Children of the Corn ve Lord of the Flies’da bu türün diğer bilinen önemli filmleri.

Filmin konusuna gelicek olursak; Sekiz yaşındaki Alev sınıfının en titiz ve çalışkan öğrencisidir. Babası sık sık iş seyahatlerine giden Alev, annesi ve üst katta kendilerini çok seven iki kadınla (Suna Pekuysal- Bediva Muvahhit) yaşamaktadır. Bir de evin hizmetçisi esrarengiz bir hali olan Memo vardır. Alev her ne kadar oldukça zeki bir ögrenci olsa da, ögretmenin de tabiriyle doğru ve yanlışı ayırt edemeyen, kıskanç bir karakteri vardır. Bu nedenle sınıftaki diğer çocuklarla oynamayı istemeyen Alev’in tek arkadasi Cemal isimli bir çocuktur. Cemal bir gün sınıfta en güzel yazı yarışmasını kazanarak öğretmeninden bir madalyon kazanır. Sınıftaki herkes Cemal’i tebrik ederken Alev ise kendi bu ödülü kazanamadığı için epey sinirlenmiştir. Alev kendi içinde taşıdığı bu şeytani ve kıskanç karakterine karşın, dışarıya karşı sevimli ve neşeli çocuk imajını başarıyla sürdürür. Komşuları tarafından devamlı hediyeler alınarak şımartılır. Bütün okulun göl kenarına piknik gezisine gittiği bir gün radyodan bir çocuğun göle düşerek boğulduğu haberi gelir. Bir kaç dakika sonra bu çocuğun Cemal olduğu anons edilir. Alev en yakın arkadaşının bu ölümüne karşın neşesinden hiç bir şey kaybetmez. Annesi Lale ise tüm şüphelerine karşın Alev’in katil bir çocuk olduğunu kabul etmek istemez. Ancak Lale annesinin ünlü bir katil olduğunu öğrendiğinde, kızının da doğuştan onun kanı ile doğan bir kötü tohum olduğunun farkına varır.

Filmin Türk sineması açısından zamanının ötesinde diyebileceğimiz bir gerilim ve görsellige sahip olduğunu söyleyebiliriz. Nevzat Pesen’in yönetmenliği cok iyi. Gerçek hayatta da anne-kız olan Alev ve Lale Oraloğlu da çok iyi bir oyunculuk sergiliyorlar. Filmde özellikle sonlara doğru Hitchcock filmlerine taş çıkartan müthiş bir gerilim var. Filmdeki bu gerilim duygusu sizi bir an bile bırakmıyor. Ufacık bir çocuğun yaptığı şeytanlıklara insanın inanası gelmiyor.

Zamanında yine Lale ve Alev Oraloğlu’nun oynadığı bir tiyatro uyarlaması da bulunan Kötü Tohum, bugün bile büyük bir heyecanla izlenebilecek, Türk sineması için çok özel bir film. Kimi diyaloglar dışında demode diyebileceğimiz hiç bir yönü de yok. Mutlaka keşfedilmesi gereken bir klasik.

yazan:faust116

Obsession

2010-11-19T18:50:00.000+02:00

inceleme

Obsession usta yönetmen Brian De Palma’nın 1976 tarihli bir filmi. Başlıca oyuncular Cliff Robertson, Geneviève Bujold ve John Lithgow.

Obsession, De Palma’nın göz ardı edilmiş filmlerinden birisi. Yönetmenin özellikle stil olarak Hitchcock’dan esinlemeler taşıdığı bir film. İzlerken özellikle Rebecca ve Vertigo’yu anmadan geçemiyorsunuz. Hatta eski Yeşilçam filmlerini anımsatan bir konuya sahip olduğunu da söyleyebiliriz. Filmin senaryosunda ise De Palma ile birlikte Paul Schrader ’in imzası bulunuyor. Bir çok filmin yönetmenliğini ve senaristliğini yapan Schrader ’ı daha çok Taxi Driver’ın senaryosundan hatırlıyoruz. De Palma sineması değerlendirildiği zaman, genel olarak özellikle yönetmenliğine vurgu yapılır. Gerçekten de De Palma’nın Amerikan sineması içinde bu açıdan özel bir yeri vardır. Şahsi fikrimce bu anlamda Martin Scorsese ve Steven Spielberg gibi türdaşlarından yönetmenlik açısından çok daha yeteneklidir benim gözümde. Ancak bu isimler kadar ses getiren filmler yapamamasının sebebi de, yönetmenlikte gösterdiği beceriyi, senaryoda gösterememesidir.

Obsession’da yine De Palma’nın estetiği iyi ama senaryosu zayıf filmlerinden biri. Filmde kimi kırılma anlarında gözle görülür senaryo boşlukları var. Ancak genel anlamda Obsession'ın yönetmenin en ilginç ve dikkat çekici filmlerinden biri olduğunu söyleyebilirim. Konudan kısaca bahsetmek gerekirse; Kardeşi Robert (John Lithgow) ile arazi işletmeciliği yapan Michael (Cliff Robertson) evliliğinin 10.yıl dönümü için güzel bir parti vermektedir. O gece fidyeciler tarafından karısı ve kızı 500.000 dolar karşılığında kaçırılır. İlk başlarda parayı vermeye niyetli olan Michael daha sonra olayı soruşturan polisin ısrarı ile içi kâğıt dolu, verici yüklü bir çantayı fidyecilere vermeye karar verir. Polisler çantadaki verici sayesinde fidyecilerin yerini tespit eder. Fidyeciler polis kuşatmasına karşın bulundukları yerden kadın ve çocukla kaçmayı başarırılar. Polisle sıkı bir kovalamacanın içine girmişlerdir. Ancak yolu kapatan polis kordonu içerisinde yer alan yağ tankına çarparak feci bir şekilde yanarlar.

Michael için bu yıkım olur. Karısının ve kızının ölümünden kendisini sorumlu tutar. Onlar için bir anıt yaptırır. Aradan 15 sene geçmiştir. Michael ve Robert bir iş görüşmesi için Floransa’ya gitmişlerdir. Michael için burası ayrı bir anlam ifade etmektedir. Karısı Elizabeth ile tanıştığı şehirdir Floransa. Michelangelo tepesi üzerinde yer alan kilisede tanışmışlardır. Micheal yıllar sonra tekrar bu kiliseye girdiğinde gözlerine inanamaz. Tam karısı ile tanıştığı noktada tıpkı ona benzeyen Sandra (Geneviève Bujold) ile karşılaşır bu sefer. Sandra ve Michael arasında kısa sürede büyük bir çekim oluşur. Sandra ayrıca Michael’a eski karısına karşı duyduğu sevgiden dolayı büyük merhamet göstermektedir. Michael ise yıllar önce yaptığı hatayı tekrar yapmamak için bu sefer aşkına dört elle sarılmaktadır. Ancak bunu kanıtlaması için çok acı bir oyunun içine girecektir.

Obsession sonlara doğru senaryosundaki sürpriz manevralar ile seyirciyi oldukça şaşırtan bir film. Ancak yine de De Palma öyküyü çok sağlam temellere oturtmadığından kimi mantık hataları göze çarpmıyor değil. Örneğin fidye için çantayı teslim almaya gelen kişi neden çantayı açıp da içini kontrol etmiyor. Hâlbuki hemen açsa içindeki boş kâğıtları ve vericiyi görecek. Ama çantayı fidye ekibinin toplandığı eve götürüyor. Polis de böylece yerlerini hemen tespit ediyor. Bu tür mantıksızlıklara karşın film De Palma sayesinde akıcı bir tempoyla ilerliyor ve seyirciyi de yakalıyor.

De Palma, yazının başlarında da belirttiğim üzere senaryolarına filmlerinin stili kadar özen göstermeyen bir isim. En iyi filmleri olarak gösterilen Carlitos’s Way ve The Untouchables’ın bile senaryoları mükemmele yakın sayılmaz. Ancak kamerayı kullanmadaki üstün becerisi onu Amerikan sinemasında saygın bir yönetmen yapmaya yetmiştir. Filmin oyuncularına da kısaca değinirsek; Michael rolünde gördüğümüz Cliff Robertson biraz da canlandırdığı karakterin etkisiyle donuk bir oyunculuk sergiliyor. Sandra rolünde Geneviève Bujold bana çok daha başarılı geldi. Özellikle final sahnesindeki yüz ifadeleri, rolü hissederek oynadığının bir kanıtı.

Sonuç olarak Obsession, De Palma sinemasının kıyıda kalmış cevherlerinden birisi. Kimi zaman melodramatik, kimi zaman duygusal, kimi zaman da sıkı bir gerilime dönüşen bu film, her telden seyirciyi yakalayacak türden.

yazan:faust116

Sexo Cannibal

2010-10-22T14:41:00.000+03:00

mansiyon

Not: Filmin orijinal ispanyolca ismi Sexo caníbal. İngilizce olarak The Devil Hunter olarak da biliniyor. Ancak bir çok yerde film, orijinal isminin ingilizce çevirisi Sexo Cannibal olarak da anılıyor. Yine de divxplanet.com ya da imdb'de araştırma yapacak olursanız filmi The Devil Hunter olarak aratırsanız daha iyi sonuç elde edersiniz.

Jesus Franco gerçekten normal bir yönetmen değil. Sinema kariyeri boyunca psikodelik öğelerle dolu bir ton film yapan yönetmen, filmlerinde kadın çıplaklığına da epey bir önem vermiştir. Şahsen kendisi pek tuttuğum bir yönetmen olmasa da, filmlerini izlemekten de geri kalamıyorum. Imdb notu 2.6 olan, 1980 yapımı Sexo Cannibal’da yine izlemekten kendimi alıkoyamadığım bir Jesus Franco filmi oldu.

Film adından anlaşılacağı üzere seksüel bir yamyam filmi. Güney Amerika’da ufak bir adada tanrılarına güzel kadınları kurban eden bir yamyam topluluğu vardır. Bu topluluk ormanlarında başıboş dolaşan güzel ve genç kızları toplayarak onları efendilerine sunarlar. Öte yandan bir fidye çetesi genç ve güzel ünlü bir oyuncuyu kaçırarak bu adaya getirir. Kız karşılığında 6 milyon dolar fidye isteyen çete, bir an önce bu yamyam dolu korkunç yerden kurtulmayı ümit etmektedir. Teslimat için neden böyle bir ada seçtikleri ise tamamen muamma. Fazla kurcalamamak gerek oraları.

Neyse teslimatı yapmaya gelen biri Vietnam gazisi olan iki kişi, fidye çetesine bir oyun yapar. İçi kağıt dolu çantayı onlara verir. Tam bu sırada çetenin diğer elemanları ateş açarlar. Çıkan hengamede kız bir tarafa, çete bir yana, teslimatçılarda apayrı yönlere giderek ormanda kaybolurlar. Yamyam topluluğumuz ormanda başıboş dolaşan seksi kızın kokusunu alıpta boş dururlar mı. Hemen kıskıvrak yakalarlar onu. Efendilerine sunmak için de güzelce bir allayıp pullarlar. Efendileri de gözleri dışarı doğru pörtlemis, film boyunca çıplak bir şekilde dolaşan, kaslı siyahi biridir. Kısaca gündüz 10 metre öteden görülse korkulup alta edilecek birisidir. Teslimatçılar ise bir yandan kızı yamyamlardan kurtarmaya çalışırken, öte yandan fidye çetesi ile başa çıkmaya çalışacaktır.

Jesus Franco diğer yamyam filmlerinden biraz farklı tarzda bir film yapmış. Çok fazla kan ve mide kaldırıcı sahneye yer vermemiş. Erotizmi ve kadın çıplaklığını daha çok ön plana çıkarmış. Zaten Franco filmlerinde kadın çıplaklığı gayet olağan bir şeydir. Yamyamların efendisinin kurbanlarını öldürürken onlara bir yandan da tecavüz etmesi bu erotizm unsurlarını güçlendiren sahneler. Filmin en zayıf yönleri ise kanımca bir süre sonra baygınlık veren Franco’nun psikodelik tarzı. Kullanılan müziğin de bunda etkisi büyük elbette. Yamyamların yaptığı kabile dansları gereğinden fazla uzun ve bir süre sonra sıkıyor. Aslında temponun çok düştüğü bir film değil. Heyecanı bir şekilde ayakta tutmayı başarmış Franco. Bunda elbette film boyunca fütursuzca kullandığı kadın çıplaklığının payı büyük.

Filmde kaçırılan kız Laura Crawford rolünde zamanında playbol güzeli olan Ursula Buchfellner oynuyor. Vücudunu başarıyla teşhir ediyor filmde. Franco’nun yüzünü kara çıkartmamış bu yönden. Yamyamların efendisi rolünde gördüğümüz iri kıyım siyah adam Burt Altman’da yine dikat çekiyor. Sonradan Cannibal Terror ve Zombies Lake filmlerinde de görünüp, daha da başka filmlerde oynamamış. İyi de yapmış bence.

Burt Altman

Ursula Buchfellner

Sonuç olarak Jesus Franco hayranlarının ve meraklıların pek gözardı edecekleri bir film değil. Ancak Cannibal Holocaust tarzı kaliteli bir yamyam filmi izlemek isteyenleri ve esaslı bir korku filmi izleme niyetinde olanları da pek memnun edecek bir film değil. En iyisi meraklısına diyelim.

yazan:faust116

The Psychic

2010-10-07T00:58:00.001+03:00

mansiyon

Orjinal adı Sette note in nero olan The Psychic, ayrıca Seven Notes in Black ismiyle de biliniyor. 1977 tarihli bu Lucio Fulci filminde Jennifer O’Neill başrolde oynuyor.

Film, psişik güçlere sahip Virgiana’nın (Jennifer O’Neill) gizemli bir ölümü, yeteneği ile çözme çabasını anlatıyor. Jennifer bu yeteneğini ilk olarak henüz çocukken gittiği bir Floransa gezisi sırasında farkeder. Londra’da olan annesinin uçurumdan kendini bırakışını sanki hemen yanıbaşındaymış gibi görür. Fulci filmin henüz giriş kısmında yer alan bu sahne ile hem Virgiana karakteri hem de filmin geneli hakkında bize bir ipucu verir.

Bu olayın ardından 18 yıl geçmiştir. Virgiana artık yetişkin, evli bir kadın olmuştur. Ancak aradan geçen yıllara karşın yine anlam veremediği imgeler görmeye devam etmektedir. Gördüğü bu imgeleri bir yandan kocası Francesco (Gianni Garko) bir yandan da psikiyatristi Luca (Marc Porel) ile paylaşmaktadır. Ancak belli aralıklarla devamlı olarak kırmızı bir ışık, sarı filtreli bir sigara, bir magazin dergisi ve kırık bir ayna görmektedir. Birazcık kafa dinleyip, bir takım şeylerden uzaklaşmak için kocasının dağ evine giden Jennifer, aynı imgelerle burada da karşılaşınca bir takım şeylerin ters gittiğinin farkına varır. Birden bulunduğu odanın duvarında bir şeyler olduğunu hisseden Virgiana, duvarı kırmaya başlar. Kırdığı duvarın içinde bir iskelet vardır.

Polis yapılan araştırmada bu iskeletin 4-5 senenlik olduğunu belirtir. Bu kişi Virgiana’nın hayalinde gördüğü derginin kapağındaki kızdır. Bu kızla geçmişte bir ilişkisi bulunan kocası, ilk şüpheli olarak tutuklanır. Virgiana bir yandan bu kızın gizemli ölümünü açığa çıkartıp, kocasını kurtarmaya çalışırken, diğer yandan gördüğü imgelerin geçmişe mi yoksa geceleğe ait kötü bir olayın habercisi mi olduğunu anlamaya çalışır.

The Psychic, diğer Fulci filmlerinin aksine kan oranının oldukça az olduğu bir film. Fulci, kabaca italyan tarzı kara film olarak niteleyebileceğimiz giallo türünde bir film çekmiş. Baştan sona derin bir şüphe ve gerilim atmoseferinin sahip olduğu filmde, Fulci şiddetin dozunu oldukça asgari bir düzeyde tutmuş. Filmin noir atmosferi ve Virgiana karakteri, Fulci tarafından filmde öne çıkarılan başlıca unsurlar.

Fulci yönetmenlikteki ustalığını bu filmde de gösteriyor. The Psychic’in yönetmenin görsel ve rejisel estetiğini en iyi sergilediği filmlerinden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebiriliriz. Biz de tıpkı Virgiana karakteri gibi adım adım gizemi çözme peşine düşüp, filmin temposuna kendimizi kaptırıyoruz. Bu anlamda filmin seyirci ile olan iletişimi çok iyi. Vince Tempera’ya ait müzikler de özellikle gerilimin arttığı kimi sahnelerde çok başarılı. Ayrıca Virgiana’nın saatinde çalan ve filmin bir çok yerinde ortaya çıkan müziğin, Tarantino tarafından yıllar sonra Kill Bill için kullandığını da hatırlatalım.

Jennifer O'Neill

Oyunculardan Virgiana rolünde Jennifer O’Neill benim oldukça dikkatimi çekti. Filmde gizemli ölümü araştırırken ki takındığı nevrotik tavırlar gerçekten etkileyici. Fulci zaten genel olarak filmlerinde bu tür güzel ve yetenekli kadın oyuncuları çok iyi kullanıyor. Sonuç itibariyle The Psychic, genel olarak farklı kutuplara gidip gelen Fulci sinemasının başarılı bir giallo örneği. Yönetmenin sadece kanlı ve tiksindirici gore filmlerle değil, bu türde de başarılı örnekler verebildiğinin bir kanıtı. Yine bu filmle benzer niteik taşıyan bir diğer Fulci filmi A Lizard in a Woman’s Skin’de yine onun öne çıkan giallo filmlerinden biri.

yazan:faust116

Blacula

2010-09-21T00:31:00.000+03:00

mansiyon

Blacula, 70’li yılların blaxploitation akımın en ilginç filmlerinden birisidir. Adından da anlaşılacağı üzere siyahi bir Dracula’nın saçtığı dehşet anlatılır. 1972 yapımı filmin yönetmeni William Crain başlıca oyuncuları ise William Marshall ve Vonetta McGee’dir.

Film 1780 yılında Transilvanya’da açılıyor. Afrika prensi Mamuwalde, eşi Luva ile birlikte Kont Dracula’nın şatosuna konuk olurlar. Mamuwalde’nin ziyaretinin amacı toprağındaki insanların köle olarak Avrupa’ya getirilmesini ve buralarda satılmasını protesto etmektir. Bu konuda Dracula’dan yardım ister. Ancak Dracula’dan hiç beklenmedik bir karşılık alır. Dracula, Mamuwalde’nin karısı Luva’ya cinsel aşağılamalarda bulunur. Hatta bu tavrın siyah ırk için bir övünç kaynağı olduğuna dair çapsızca açıklamalarda bulunur. Bu duruma iyice sinirlenen Mamuwalde Dracula’yı hayvan gibi davranmakla suçlar. Tam şatoyu terk etmek için eşiyle ayağa kakmışken, Dracula’nın adamları tarafından yakalanır. Dracula Mamuwalde’yi boynundan ısırır ve onu bir tabuta kapatarak lanetler. O artık ölümsüz bir vampir olmuştur. Adı da Blacula’dır. Karısını da yanında bırakarak onları bir mahsene kilitler.

Bu kısa giriş sahnesinin ardından film günümüze gelir. Yine aynı şatoyu bu sefer terk edilmiş, harabe bir şekilde görürüz. İki kişi bu şatodaki bazı tarihi objeleri satın almaktadır. Kendilerine bu şatoda rehberlik eden kişi, buranın eskiden Dracula’nın şatosu olduğunu ve ardından Dracula’nın Van Helsing tarafından öldürüldükten sonra bu hale geldiğini açıklar. Haliyle biri bonus kafa olan iki kafadar ona inanmazlar. Neyse rehber onları ayrıca mahsene götürür ve orada Blacula’nın bulunduğu tabutu gösterir. Bu tabuta hayran kalan adamlarımız bunu da alırlar ve doğruca New York’un yolunu tutarlar. Hikayenin bundan sonraki kısmında Blacula’nın New York sokaklarinda saçtığı dehşete tanık oluruz. Öte yanda Doktor Gordon Thomas ise bu esrarengiz ısırıklı ölümlerin gizemini araştırır. Korkunç gerçeğin farkına vardığında ise Blacula’yı durdurmak hiç de kolay olmayacaktır. Ancak Blacula’nın da bir zaafı vardır. Günümüz New York’unda tıpkı karısı Luva’ya benzeyen Tina ile tanışır. Doktor Gordon ve Dedektif Jack Peters ise bu durumu kullanarak Blacula’yı etkisiz hale getirmeye çalışacaktır.

Blacula 70’lerin atmosferini oldukça iyi yansıtan tipik bir blaxploitation filmi. Adındaki yaratıcılığa ise değinmeye bile gerek yok. Filmin ismi ilk duyulduğunda insanı ufak bir gülme almıyor değil. Filmin bu doğrultuda kendini çok da ciddiye alan bir tavrı yok aslında. Yeni bir Dracula miti yaratma gibi bir hevesi de yok. Dönemin çokça popüler olan akımının değişik örneklerinden birisi. Siyahi bir vampir ve adının Blacula olması bu filmi seyretmeniz için başlı başına bir sebep. Gördüğü ilgi üzerine ayrıca Scream Blacula Scream isimli, Pam Grier’ın da oynadığı bir devam filmi çekilmiş. Filmi görmediğim için bir şey diyemeyeceğim. Belki daha sonra seyredip o film için de ayrıca bir yazı yazabilirim.

Blacula kağıt üstünde duran ilginçliğini filme aktaramıyor ne yazık ki. Filmin akıcı bir temposu yok. Üstelik bir vampir filminin taşıması gereken şiddet ve kan oranını pek karşılayamıyor. Filmin aksiyonunun yükseldiği anlar biraz ucuzca geçiştirilmiş. Elbette bu tür düşük bütçeli istismar sinemasına yakın filmlerin çok pahalı numaralara girişmesi beklenmez ancak nice bu ayarda filmler var ki, şiddet ve gerilim yaratma konusunda Blacula’nın çok daha önünde. Bu açıdan Blacula’nın yönetmenlik açısından sınıfta kaldığını söyleyebiliriz.

Filmin giriş kısmında yer alan siyah-beyaz ırka yapılan atıflar ise sadece bu sahneler ile sınırlı kalmış. Filmin geri kalanında bu tür siyasal alt metinler bulmak mümkün değil. Vampir filminden ziyade tipik bir polisiye havasında geçiyor film. Oyunculardan ise Blacula rolünde William Marshall gayet iyi bir iş çıkartıyor. Tip olarak gayet oturmuş role. Luva ve Tina rolünde seyrettiğimiz ve geçtiğimiz aylarda hayatını kaybeden Vonetta McGee ise güzelliği ve çekiciliği ile dikkat çekiyor.

Vonetta McGee

Son sözlere gelicek olursak; Blacula önceden de bahsettiğim üzere beklenen ilginçliği ve heyecanı sunmakta biraz geri alıyor. Ancak blaxploitation akımına özellikle ilgi duyanların es geçebileceği bir film de değil. Zaten başka nerede görecekseniz adı Blacula olan siyah bir vampiri.

yazan:faust116

Machete

2010-09-04T19:00:00.001+03:00

yakın zaman

Çok uzun süredir merakla beklenen bir film Machete. İlk olarak 2007 yılında Quentin Tarantino ve Robert Rodriguez’in ortak projesi olan Grindhouse’un sahte fragmanı olarak ortaya çıktı. Üç sene sonra ise film olarak karşımızda.

Filmin ilk başta tam bir yıldızlar geçidi olduğunu söylememiz lazım. Rodriguez’in neredeyse bütün filmlerinde oynayan Danny Trejo’un Machete rolünde olduğu filmde ayrıca Steven Seagel, Robert De Niro, Don Johnson ve Jeff Fahey gibi kalburüstü oyuncular var. Elbette inanılmaz derecede seksi Jessica Alba ve Michelle Rodriguez’i de es geçmiyoruz.

Filmin konusuna gelirsek; Federal bir ajan olan Machete, bir görev sırasında kurtarmaya çalıştığı kız tarafından ihanete uğrar ve baş düşmanlarından biri olan mafya lideri Torrez (Steven Seagel), gözleri önünde karısının kafasını keser. Kendisini de bulunduğu evi yakarak öldürür. Ancak Machete ölmemiştir. Aradan üç sene geçmiştir ve Machete gündelik işlerle hayatını kazanan kaçak bir Meksikalı göçmen havasına bürünmüştür. Machete’yi para karşılığı yaptığı bir sokak dövüşü sırasında farkeden Booth (Jeff Fahey) onu bir suikast için kiralamak ister. Booth Machete’den başkanlık için aday olan ve yoğun bir göçmen karşıtı kampanyanın başında olan senatör McLaughlin’i (Robert De Niro) öldürmesini ister. Ancak iş sanıldığı gibi basit bir suikast olayı değildir. Machete, senatörün oylarını artırmak için kullandığı bir suç piyonundan başka bir şey değildir.

Ancak Machete’de sanıldığı gibi kolay bir lokma değildir. Her türlü beladan ölmeden sapasağlam çıkan Machete bir yandan senatöre bir yandan da baş düşmanı Torrez’e kişisel bir savaş açar. Bu savaşında onu; bir zamanların meksikalı efsane kadın kahramanı olan “She”-şimdiki haliyle Luz (Michalle Rodriguez)-göçmen polisi olan ama Machete’nin tarafında yer alan Sartana (Jessica Alba) ve diğer meksikalı göçmenler yalnız bırakmayacaktır.

Şimdi filmle ilgili eleştirilere geçelim. Açıkçası Machete’ye hangi açıdan doğru bir eleştiri yapacağım konusunda bir kafa karışıklığı içerisindeyim. İtiraf etmem gerekirse bir b film olarak beklentimi tam karşılayamadı. Karakterleri ve oyuncuları ile tipik bir b film havası taşısa da, gerek fazla abartılı bulduğum estetiği gerekse de senaryosunun taşıdığı politik ve siyasal alt metin, bu b film havasını biraz zedeliyor. Ben açıkçası bu tür filmlere bu denli ciddi konuları pek yakıştıramıyorum. Bu elbette benim kişisel görüşüm. Bir filmi sırf önemli konulara giriyor diye eleştirmek elbette biraz tuhaf ancak b filmi olma iddiasıyla yola çıkmışsa bir yapım, bunları ister istemez göz önünde bulunduruyor insan.

Benim açımdan temel sorun az önce bahsettiğim filmin hikayesi ile sınırlı değil. Bu tür filmlerde zaten pek de önem teşkil etmeyen hikayeyi ve senaryoyu bir şekilde görmezden gelebilirsiniz. Ancak benim için asıl sorun Rodriguez’in estetiği ile alakalı. Kişisel anlamda bir türlü sinemasından tam olarak haz alamadığım bir isim kendisi. Pahalı zevkler ile ucuz zevkler arasında gidip gelen, kafası karışık bir sinemacı izlenimi vermiştir bana çoğu zaman. B film çekme konusunda akranları Eli Roth ve Quentin Tarantino kadar yetenekli gelmiyor bana. Bu filmde de inanılmaz derecede müthiş kült karakterler yaratsa da, bunları filmde beklenilen düzeyde estetik kullanamadığını düşünüyorum. Bir alçalan bir yükselen tempo, kimi zaman ağır kimi zaman hızlı geçişler ve en önemlisi karakterlerle yeterince özdeşleşemememiz benim bu filme biraz mesafeli durmama sebep oldu. Yani kaba tabirle beklenen gazı veremiyor film bana kalırsa.

Filmin benim açımdan olumlu yanları ise; aksiyonun yükseldiği kimi sahnelerde şiddet konusunda oldukça bonkör davranmasıydı. Özellikle açılış sahnesini filmin genelinden ayrı bir noktada tuttuğumu söylemeliyim. Bir de hastahanede Machete’nin peşindeki adamlardan birinin karnını deşip ardından bağırsağını ip olarak kullanarak camdan atladığı sahne literatürlere geçecek cinsten. Erotizm konusunda ise Rodriguez şiddette gösterdiği cömertliği gösteremiyor bana kalırsa. Elbette Danny Trejo gibi ‘baby face’ diyemeyeceğimiz bir adamı farklı sanelerde hem Jessica Alba ile hem de Michelle Rodriguez ile cüretkar bir şekilde seviştirecek yönetmen bu gezegende henüz doğmadı. Yine de Rodriguez bu yakınlaşma anlarını masum bir öpüşme sahnesi ya da amiyane tabirle yiyişme dediğimiz sevişmenin masum hali ile geçiştirseydi daha iyi olurdu bence. Bu sahnelerde ekranı karartmasını biraz yadırgadım açıkçası.

Yönetmene zaten yazıda yeterince değindik. Oyunculardan biraz bahsedecek olurak; yüzlerce filmde oynayan ancak belki de ilk kez bu denli başrolde gördüğümüz Danny Trejo görünüşü ile zaten yeterince Machete imajı veriyor. Rodriguez’in belki de bu rolü onun için yazdığını söylersek abartmış olmayız. Steven Seagel’i ben biraz daha fazla görmek isterdim. Yine de sanatını az ama öz icra ediyor eski aiko üstadı. Yavşak senatör McLaughlin rolü ise Robert De Niro’nun üstüne cuk oturmuş. Lost dizisinde pilot Frank Lapidus rolüyle bir çok kişinin hafızasına kazınan Booth rolünde Jeff Fahey, Eric Roberts kadar olmasa da, uzun saçlı, takım elbiseli kötü adam imajını başarıyla yansıtıyor. Acımasız sınır tetikçisi Stillman rolünde Don Johson, Miami Vice günlerinden uzakta olsa da yine oldukça karizmatik. Jessica Alba ve Michelle Rodriguez ise filmin cüretkar seksiliğinin temsilcileri. Son olarak sorunlu yıldız Lindsay Lohan’ı da çıplak bir şekilde havuzda Machete ile öpüşürken görmek nedense beni pek şaşırtmadı.

Lindsay Lohan, Danny Trejo ve Alicia Rachel Marek

Sonuç olarak Machete yazıda bahsettiğim kimi olumlu kimi olumsuz yönleriyle benim açımdan biraz ortada kalmış bir film. Bu elbette benim kişisel görüşüm. Filmi eminim ki çok sevip, hayran olanlar da olacaktır. Benim açımdan şu sıralar hala sinemalarda oynayan benzer sinemasal tarza sahip olduğunu düşündüğüm The Expendables daha bir hayranlık uyandırıcıydı. Herşeye karşın Machete, bu senenin görülmesi şart filmlerinden biri. Rodriguez hayranları zaten kaçırmayacaktır.

yazan:faust116

Tarantula

2010-08-30T16:01:00.000+03:00

mansiyon
1954 yapımı dev karıncaların dehşetini anlatan Them filminin başarısı üzerine çekilen türev filmlerden biri olan 1955 yapımı Tarantula, adında anlaşılacağı üzere bu sefer dev bir tarantula’nın saçtığı dehşeti anlatan, 50’li yıllardan bir korku-gerilim filmi. Yönetmenliği Jack Arnold’un yaptığı filmin başlıca oyuncuları ise John Agar ve Mara Corday.

Filmin konusundan bahsedecek olursak; Prof. Gerald Deemer hayvanlar üzerinde ilginç bir deney yapmaktadır. İnsan dahil tüm canlıların beslenme ihtiyacını karşılayacak gizli bir kimyasal bileşen üstünde çalışmaktadır. Yani kendi deyimiyle bu sayede açlığı ortadan kaldıracaktır. Ancak hayvanlar üzerinde yapılan deneyler anormal sonuçlar vermektedir. Altı günlük olduğu halde beş aylık bir boyuta oluşan tavşan, sekiz kat büyüklüğünde bir fare ve dev tarantula gibi anormal büyüklükteki hayvanlar meydana gelmiştir. Prof. Deemer’in ihtiyatla sürdürdüğü bu deney, yardımcısı Dr. Jacobs ve onun asistanı olan Paul’un formülü kendi üzerinde denemeleri ile kontrolden çıkar. Dört gün gibi kısa sürede Akromegali hastalığına yakalanan Dr. Jacobs ve Paul’un tipleri adeta fil adam vari bir hale gelir.

Düştüğü bu duruma dellenen ve kendini çöllere vuran Dr. Jacobs, kısa sürede ruhunu teslim eder. Polisler tarafından bulunan cesedi üzerinde araştırma yapan Dr. Matt Hastings’in (John Agar) ilginç bir nokta gözüne çarpar. Henüz bir kaç gün önce görüştüğü ve hiçbir şeyinin olmadığını gördüğü Dr. Jacobs’un, normalde evrimleşmesi epey uzun süren Akromegali hastalığına yakalanması ve kısa sürede bu denli ölümcül sonuç vermesi onun epey kafasını karıştırmıştır. Bu sebeple Dr. Matt bu konu hakkında Prof. Deemer’a çeşitli sorular sorsa da, ondan kaçamak cevaplar alır. Bu sırada Dr. Jacobs’un öldüğünü öğrenen asistanı Paul, bundan Prof. Deemer’ı sorumlu tutar ve ona laboratuvarında saldırır. Çıkan arbede sonucu oluşan yangında tarantula, kırılan cam kafesinden çaktırmadan özgürlüğe yelken açar.

Tarantula’nın özgürlüğü insanlar için dehşetin başlangıcıdır. Zaman geçtikçe daha büyük boyutlara ulaşan, nerdeyse Godzilla büyüklüğüne gelen tarantula, önüne hayvan, insan ne çıkarsa vahşice öldürmeye başlar. Bu felaketi bitirecek olan ise bu dehşeti bizzat yaratan insanoğlunun kendisi olacaktır. Konu karışık gibi görünse de, aslında gayet rahat izlenen, gereksiz bilimsel argümanlarla kafa bulandırmayan bir film Tarantula. Dönemin esaslı korku filmlerinden biri olan bu filmi, bugün nostaljik bir b filmi olarak görmek daha mantıklı. Zamanının doğal olarak oldukça kısıtlı özel efekt imkanlarına karşın, film görsel olarak da gayet tatmin edici.

Yönetmen Jack Landis, filmde gayet iyi bir iş çıkartıyor. Dönemine göre çekmesi epey zahmetli bu filmin altından başarıyla kalkıyor. Oyunculardan ise özellikle öne çıkan bir isim yok. Steve rolünde gördüğümüz filmin tek bayan oyuncusu Mara Corday biraz göze çarpıyor doğal olarak. Onun dışında herkes senaryonun gerektirdiğini makul ölçüde yerine getiriyor. Unutmadan ekleyelim. Clint Eastwood'da filmin sonlarına doğru bir uçak pilotu olarak, ufak bir rolde karşımıza çıkıyor. Kendisinin sinemadaki ilk rollerinden biridir bu.

Mara Corday

Sonuç olarak Tarantula, bugün bile izlendiğinde belli bir nebze korku-gerilim yaratan özel bir film. Elbette günümüz seyircisine kimi yönlerden demode gelebilir. Ancak türü sevenleri pişman etmeyecektir. Ayrıca Araknofobisi olanların da kesinlikle kaçınması gereken bir film.

yazan:faust116

The Punisher

2010-08-21T19:35:00.000+03:00

inceleme
1989 yapımı The Punisher, Marvel’in aynı adlı çizgi roman kahramanının ilk sinema uyarlaması. Dolph Lundgren’in Frank Castle rolünü oynadığı filmde yönetmenliği ise Mark Goldblatt yapıyor.

The Punisher’ın bir kaç çizgi romanını da okumuş biri olarak öncelikle konudan kısaca bahsedeyim. Frank, diğer Marvel karakterlerinin aksine evrim geçirmiş bir süper kahraman değil. Tersine bir anti kahramandır. Aslında oldukça başarılı bir polis olan Frank’in kötü adamlar tarafından ailesi hunharca katledilir. Frank o dakikadan itibaren intikam almaya ve kötüleri yok etmeye yemin eder. Kötülerin korkulu rüyası haline gelen bir infazcı haline gelir. Yani amacı intikamın ötesine geçer.

İlk kez 1974’te Spider Man’in bir macerasında görünen, ardından kendi başına bir karakter haline gelen Punisher, çok tipik bir vigilante karakteridir. Hikaye açısından bakıldığında Mad Max ve Death Wish gibi filmlere esin kaynağı olduğunu söyleyebiliriz. Frank’i diğer vigilante karakterlerine göre daha özel yapan husus ise onun oldukça sert ve acımasız olmasıdır. Çizgi romanlardaki bir macerasında yüz yaşında, tekerlekli sandalyedeki bir adama kurşun yağdıracak kadar acımasızdır. Yani kötüye karşı hiç bir merhameti yoktur. Kendisinin de deyimiyle öldürdükçe huzura kavuşan bir karakterdir.

Filme geçicek olursak, her ne kadar vizyona girdiği dönemde video ve TV furyasına hitap eden bir uyarlama olarak atfedilse de, bana kalırsa gayet iyi bir aksiyon filmidir. Çizgi romanın sıkı bir okuyucusu ve hayranı olmadığımdan, iyi bir uyarlama olup olmadığına dair net bir fikir belirtemeyeceğim. Ancak kendi başına film olarak gayet iyi bir seyirlik. Yalnız şunu da belirtmek gerekir ki, filmin senaryosundaki kimi boşluklar göze çarpmıyor değil. Mesela filmin girişi oldukça hızlı gelişiyor. Frank’in geçmişine dair hikayesi bize bir TV haberi aracılığıyla hızlıca veriliyor. Ardından Frank’i direkt aksiyonun içinde görüyoruz. Bu durum filme ilk başta yabancılaşmamıza sebep oluyor. Belli ki fazlaca detaya girip, kafa bulandırmak istememişler.

Film, diğer vigilante filmlerinde olduğu gibi yine adalet kavramına dair oldukça olumsuz argümanlarda bulunuyor. Kötülerin dünyada gerçek cezasını çekebilmesi, ancak bu tür bir anti kahramanın varolması ile mümkün olacağı gerçeği yüzümüze sık sık vuruluyor. Hukukun ve kanunların yetersizliği, eninde sonunda hep masum insanların başını yakıyor. Frank’in ailesinin katledilişi ve filmde masum çocukların kaçırılışı buna örnek gösterilebilir. Bu doğrultuda Frank Castle, adalet arayışının sert ve kanlı bir sembolü olarak film boyunca karşımıza çıkıyor. Filmin afişinde yer alan "if society won't punish the guilty, he will"(eğer toplum suçlulara cezalarını vermezse, o verecek) sözü bu anlamda oldukça manidar.

Filmin yönetmenliğine ve oyunculuğuna da biraz değinelim. Bir çok yerde Dolph Lundgren’in bu rol için aslında yanlış bir seçim olduğu söylenir. Bunun sebebi de, Lundgren’in aslen sarışın olmasıdır. Bilindiği üzere Frank Castle esmerdir. Bu yüzden Dolph Lundgren film boyunca boyalı siyah saçları ile arz-ı endam etmesi doğal olarak biraz garip karşılanmıştır. Ama bana kalırsa Lundgren gerek oyunculuğu gerekse de fiziği ile Frank’in acımasızlığını çok iyi yansıtıyor. Ben yanlış bir seçim olduğunu düşünmüyorum. Sadece izlerken önyargılardan sıyrılmak gerekiyor. Yönetmen Mark Goldblatt ise bana kalırsa aksiyon yüklü bu filmde gerekeni fazlasıyla yapıyor. Tempoyu gayet iyi ayarlamış.

Sonuç olarak The Punisher bir uyarlama olarak başarısı tartışılır. Ancak tek başına film olarak bakıldığında, 80’lerin aksiyon filmlerini sevenlere keyifli dakikalar geçirtecek bir film.

yazan:faust116

The Expendables

2010-08-14T23:39:00.000+03:00

yakın zaman

Stallone, senaryosunu yazdığı, yönettiği ve başrolünde oynadığı son filmi The Expendables ile karşımızda. Üstelik bu sefer işleri tek başına halletmiyor. Yanına yeni kuşak aksiyon yıldızlarından Jason Statham ve Jet Li’nin yanı sıra eski topraklar, Dolph Lundgren, Eric Roberts ve Mickey Rourke’u da alıyor. Hatta konuk oyuncu olarak Arnold Schwarzenegger ve Bruce Willis’de teşrif edenler arasında.

Stallone benim için hep bir kült figür olmuştur. Her ne kadar özellkle de 90’ların ortasından 2000’lerin son çeyreğine kadar olan kısımda bir çok kez kötü filmlerde kötü oyunculuklar sergilese de, benim gözümdeki değerini hiç bir zaman kaybetmemiştir. Bu anlamda Stallone 80’lerde doğmuşlar için özel anlamlar ifade eder. Bir çok kişi onun filmlerini seyrederek sinemayı sevmiş, sinemanın ne tür bir şey olduğunu öğrenmiştir. Stallone uzun bir dönem düşüşe geçen kariyerini 2006’da çektigi Rocky Balboa (Rocky 6) ile adeta küllerinden doğurdu. Benim bile iyi bir film olmasına çok şaşırdığım bu Rocy filminde Stallone adeta kendi kariyerine saygı duruşunda bulunuyordu. İki sene sonra çektiği John Rambo (Rambo 4) ile Stallone iyice silkelenip kendine gelmişti artık. Stallone’yi kurtaran yine eski kült karakterleri olmuştu.

Neyse lafı fazla uzatmadan The Expendables’a geçelim. Konu Stallone olunca insan bir kaç cümle edemeden duramıyor. Uzun süredir gerek oyuncu kadrosu gerekse de fragmanı ile epey heyecan ve beklenti yaratan bir filmdi The Expendables. Hiç şüphesiz 80’lerin aksiyon ruhunu yaşamak, Stallone’ye vefa borcunu ödemek gerekirdi. Gösterime girdiği ilk gün bu duygularla gittiğim filmden, istediğimi alan bir tavırla çıktım. Stallone her ne kadar öyküyü basit temeller üstüne kursa da, zımba gibi bir aksiyon filmi yapmayı başarmış.

Film, Güney Amerika’da küçük bir adada diktatörluk kuran bir generali ortadan kaldırmaya çalışan bir grup paralı askerin hikayesini anlatıyor. Onlara bu görevi veren ise bir CIA ajanı olan Bruce Willis. Yeni görevlerini icra etmek için ülkeye gizlice giren bu askerler kısa sürede durumun hiç de görüldüğü gibi olmadığını, ortada çok daha büyük bir balığın olduğunu anlarlar. Bu balık ise eskiden CIA’da görev almış, şimdi ise generali bir piyon gibi kullanarak, kendi uyuşturucu imparatorluğunu kurmaya çalışan James Munroe (Eric Roberts)’dir. Bir anlamda Amerika, kendi yarattığı düşmanı (burada sanki politik bir taşlama var) yok etmeye çalışıyor.

Film konu olarak bu blog’da daha önce ele aldığım The Evil That Men Do filmini anımsatıyor. O filmde de Charles Bronson gerilla düzenine hizmet eden acımasız bir doktoru öldürmeye çalışıyordu. Kuşkusuz bu tür filmlerin olmazsa olmazı, filmin yoğun aksiyonu içerisinde, duygusal ve naif bir denge yaratacak güzel bir kadındır. Bu filmde ise bu görevi generalin kızı rolünde izlediğimiz, iyi adamlarımızın tarafında olan Sandra (Giselle Itié) sağlıyor. Zaten Stallone senaryoyu bir noktadan sonra bu kızın kurtarılma çabasına bağlıyor. Yani amaçları paranın ötesine geçiyor biraz. İnsani duygular devreye giriyor. Gerçi kızı kurtarırlarken bir yandan da bütün askerleri öldürüp, ortalığı dağıtmaktan da geri kalmıyorlar. Bir anlamda görevlerini de icra ediyorlar.

Filmi genel olarak değerlendirecek olursak, Stallone ilk dakikadan itibaren salt bir aksiyon yapma amacını bize hissettiriyor. İlk başlarda politik gibi duran hikayeyi arka plana atarak bize gerçek niyetini belli ediyor. Son dönemde iyice moda haline gelen ‘b movie’ estetiğini mainstream sinemaya taşıma akımının da bir temsilcisi bu film. Böyle bir bütçe ve oyuncu kadrosu olan bir filmi zaten b film olarak adlandıramayız. Ancak taşıdığı sinemasal ruhun kesinlikle bu olduğunu söyleyebiliriz. Filmin sadece aksiyona zemin hazırlamaya yarayan basit senaryosu, karakterler arasındaki espriler/diyaloglar, oyuncuların mimikleri ve bunun gibi unsurlar filmdeki ‘b movie’ havasını tetikleyen etmenler.

Oyunculara bakıcak olursak, Stallone eski formunu aratmıyor. Jason Statham ise filmde en çok dövüş atraksiyonuna giren isim. Özellikle basket sahasında adamları hacamat ettiği sahnede çok iyi iş çıkartıyor. Jet Li filmin izbandutları arasında biraz ufak boylu kalsa da, yine çok estetik ve iyi dövüşüyor. Eric Roberts, gerek yüzüyle gerekse de oyunculuğu ile kötü karakter imajını çok iyi oturtuyor üstüne. Her ne kadar filmin aksiyon sahnelerine dahil olmasa da, dövmeci rolünde gördüğümüz Mickey Rourke’u izlemek de yine büyük bir keyif. Dolph Lundgren konusunda ise Stallone’ye biraz sitemleyim. Filmin en başındaki müthiş atraksiyonundan sonra, Stallone’nin filmin geri kalanında onu arka plana almasına biraz bozulmadım değil. Umarım olası bir devam filminde daha çok on plana çıkar. Bir de filme siyahi oyuncu kontenjanından dahil olan Terry Crews, o acayip gürültülü silahı ile devreye girdiği sahnelerde çok iyi. Giselle Itié ise daha önce yukarda bahsettiğim gibi filmdeki güzel kadın boşluğunu başarı ile dolduruyor.

Giselle Itié

Sonuç olarak The Expendables, 80’lerin o güzel aksiyonlu günlerine geri dönmek, güzel bir retro keyfi yaşamak için izlenmesi şart filmlerden biri. Senaryo’yu fazla kafaya takmayacağınız takdirde ihya olmanız kaçınılmaz. Stallone süslü özel efektlerden kaçınarak saf bir aksiyon filmi yapmış. Filmde aslında en çok hoşuma giden bu oldu. Günümüz aksiyon filmleri ne yazik ki bu anlamda çok yapay kalıyor. Mehmet Açar Habertürk gazetesindeki yazısında, biraz da olumsuz bir ima ile Stallone’nin kafasının hala 30 sene öncesinde kaldığını, artık kendisini yenilemesi gerektiğini belirtmiş. Açıkçası ben bu duruma itiraz etmiyorum. Biz Stallone’yi o kafa yapısıyla sevdik. Umarız bu kafayla da yeni filmler çekmeye devam eder. Sen çok yaşa “Stallone Reyis”:)

yazan:faust116

Splice

2010-07-24T18:40:00.000+03:00

yakın zaman

1997 tarihli Küp, 90’lı yılların en yaratıcı filmlerinden biriydi. Birbirinden farklı altı insanın bubi tuzakları ile dolu bir küpün içerisinden sağ bir şekilde çıkabilme savaşlarının anlatıldığı film, bugün benim açımdan kült statüsüne erişmiş filmlerden biridir. Bu filmin yönetmeni Vincenzo Natali’nin son filmi Splice ise Küp kadar orijinal bir hikaye içermese de, en az o film kadar heyecan verici.

Clive (Adrien Brody) ve Elsa (Sarah Polley) insan ve hayvan genleri üzerine araştırma yapan evli bir çifttir. Bilime olan tutkuları, aralarındaki ilişki kadar kuvvetlidir. Araştırmalarını bir sonraki aşamaya geçirerek, artık insan genleri üzerine deneyler yapmak isteyen Clive ve Elsa’ya çalıştıkları şirketin patronları karşı çıkar. Bu durum üzerine onlar da projelerini gizlice yürütmeye karar verirler. Yorucu ve hummalı çalışmaların ardından farklı hayvanlardan elde ettikleri genler ile insan genini eşleştirmeyi başarırlar. Ancak Elsa, bununla yetinmez ve bir sonraki aşamayı da görmek için, geni döllendirmek ister. Clive her ne kadar ilk başta buna karşı çıksa da, o da bilimsel merakına yenilir ve genin döllenmesine razı olur.

Döllenmenin ardından çıkan sonuç ise çok çok ilginçtir. Sonrada Elsa’nın Dren adını vereceği bu yaratık, insan-yarasa karışımı, oldukça hızlı hareket eden ve kuyruğunda sivri bir aparatı olan tuhaf bir şeydir. Her an bir halt edecekmiş gibi duran bu yaratık, uzun bir süre hem bizi hem de Clive ve Elsa’yı epey gerer. Sonradan bu yaratığa epey alışan çiftimiz, ona karşı yoğun bir şefkat duygusu beslemekten geri kalmazlar. Ancak büyüdükçe görünüş olarak insana daha çok benzemeye başlayan bu yaratık, giderek dengesiz ve şiddet eğilimli hareketlerde bulunarak, genç çiftimizin hayatını yavaş yavaş kabusa çevirmeye başlayacaktır.

Filme genel olarak baktığımızda, hikayesinde kimi bilimsel tutarsızlıklar gözlemlemek mümkün. Buna takiben senaryo olarak da, akıcılığı sağlamak için kimi kısa numaralara başvurmaktan geri kalmıyor. Bunlar kimi zaman filmde içeriksel olarak bir boşluk oluşmasına sebep olsa da, filmin ritmi ve gerilimi sizi bırakmıyor. Daha en baştan uyandırdığı merak ve gizem ile sonuna kadar izlettiriyor kendini. Üstelik son kısımda da bana kalırsa filmi güzel bir şekilde bağlamayı başarabiliyor yönetmen. Bu anlamda filmin özellikle finalinin şaşırtıcı ve etkileyici olduğunu belirtmek gerek. Ayrıca filmin alt metnini de zorlayacak olursak, özellikle yaratığın dişiden erkeğe dönüşümü sonrası şiddet eğilimli olmasını gizli bir feminist mesaj olarak algıyabiliriz. Bir de tabi ki bu tür genetik deneylerin (bir anlamda tanrı rolüne soyunan insanların) ne kadar felaket sonuçlar doğurduğu da kaçınılmaz bir gerçek olarak filmde gözümüze çarpıyor.

Delphine Chaneac

Yönetmen Vincenzo Natali’den de bahsecek olursak, kült filmi Küp’de olduğu gibi bu filmde de, gerilim ve kaotik bir atmosfer yaratmada ki becerisini çok iyi gösteriyor. Özellikle temponun yüseldiği kimi anlarda kamerasını çok iyi kullanıyor. Adrien Brody ve Sarah Polley ise karakterlerine uygun, tatminkar bir oyunculuk sergiliyorlar. Bir de her ne kadar gerçek güzelliğinden mahrum kalsak da, Dren rolünde Delphine Chaneac’da iyi bir oyunculuk sergiliyor.

Sonuç olarak Splice, şu sıcak yaz günlerinde güzel bir gerilim seyredip ferahlamak isteyenleri, bana kalırsa hayal kırıklığına uğratmayacak bir film. Ancak garanti de veremiyorum. Çünkü filmin aldığı kimi olumsuz eleştiriler de fazlasıyla mevcut. Tercih sizin..

yazan:faust116

Breakout

2010-06-11T21:05:00.000+03:00

mansiyon
Charles Bronson filmlerine Breakout ile devam ediyoruz. Breakout, 1975 bir Tom Gries filmi. Film, öz dedesi tarafından komployo uğratılarak, haksız yere cinayetle suçlanan ve Meksika’da bir hapishaneye konulan Jay Wagner’in (Robert Duvall), bu hapishaneden kaçırılma hikayesini anlatıyor.

Charles Bronson ise Jay’i hapishaneden kaçıracak olan kişidir. Bronson filmde Nick Colton olarak yasadışı işler yapan birini canlandırıyor. Ancak daha önce ele aldığımız filmlerinde olduğu gibi bir kiralık katil ya da intikam peşinde olan birisi değil. İyi kalpli, biraz da Jay’in karısı Ann’in (Jill Ireland) etkisinde kalmış bir sahtekar. Kısaca çevresine beyaz yalanlar söyleyerek, para için ufak tefek illegal işleri anormal karşılamayan biridir. Tekdüze bir yaşantısı olan Nick’in hayatı Ann’in girişi ile biraz hareketlenir. İlk başta Ann tarafından fazla bilgilendirilmeyen Nick, olayın ciddiyetini kavradığında ise fiyatını yükseltecektir. Çünkü Meksika gibi bir yerden mahkum kaçırmak, riski son derece yüksek bir iştir. Öncelikle şunu belirtmek gerekir ki, Breakout, çok fazla vurdunun kırdının olduğu, devamlı silahların patladığı ve insanların öldüğü bir film değil. Ancak filmin tüm bu eksiklerine karşın, dinmeyen bir temposu ve heyecanı var. Nick’in Jay’i kaçırmak için yaptığı ince hazırlıklar, seyirci olarak bizim beklentilerimiz, filme olan ilginin hep canlı kalmasını sağlıyor. Bir de Bronson’un alışılmışın dışında çizdiği, sempatik üçkağıtçı tiplemesi de, filmi ilginç kılan diğer özelliklerden biri.

Bir de her ne kadar derine inmese de, filmin Meksika’ya karşı önyargı oluşturan, politik bir duruşu da var. Filmdeki Meksika hapishanesinin hali, akla hemen Midnight Express’i getiriyor. Ancak bu film, Midnight Express gibi tek kutuplu siyasal önyargılar taşıyan bir film değil. Önceden de belirttiğimiz üzere, Bronson üzerine kurulu bir macera filmi. Film için Meksika hapishanesinin seçilme nedeni, yaratılmaya çalışılan macera duygusunun körüklenmesidir. Hatta değişik bir açıdan bakıldığında, Meksika hapishanesinin, evli mahkumlara görüşme zamanı sevişebilmeleri için özel bir oda vermeleri, aslında bu hapishanelerinin o kadar da kötü olmadığına dair bir kanıt oluşturabilir.

Yönetmen Tom Gries’den de bahsedecek olursak, filmin hikayesine gayet iyi hizmet ediyor. Özelikle önceden bahsettiğimiz tempoyu ve macerayı sağlamakta oldukça başarılı oluyor. Oyunculardan Bronson ise her zaman ki gibi müthiş karizması ile filmin en büyük kozu. Robert Duwal ve Jill İreland ise karakterlerinin gerektirdiği oyunculuğu gayet iyi sergiliyorlar. Ayrıca Jay’in dedesi rolünde izlediğimiz usta yönetmen John Houston’da, yine başarılı bir oyunculuk sergiliyor.

Sonuç olarak Breakout, Bronson hayranlarının yanı sıra, şiddetin hakim olduğu aksiyon filmlerini sevmeyenlerin de, kesinlikle hoşlanacağı bir film.

yazan:faust116

Cannibal Ferox

2010-06-01T13:03:00.000+03:00

mansiyon

Cannibal Ferox, Umberto Lenzi’nin yönettiği 1981 yapımı bir yamyam filmi. Bugün kült olarak kabul edilen Cannibal Holocaust’un başarısı üzerine, onun türevi sayılabilecek bir çok zombi ve yamyam temalı filmler çekildi. Ferox’da bunlardan bir tanesi.

Film, New York’ta kalabalık insan görüntüleri ile açılışını yapıyor. Rehabilitasyon merkezinden yeni çıkmış olan Tim Berret, arkadaşı Mike’ın evine uğrayarak ondan uyuşturucu almak istemektedir. Ancak Mike’ın evinde onu bekleyen ve Mike’ın kendilerine kazık attığını iddia eden iki psikopat kılıklı herif (gangster demiyorum çünkü hakaret olur) Tim’e Mike’ın nerede olduğunu sorarlar. Tim her ne kadar bilmediğini söylese de, ona inanmazlar ve öldürürler. Tim’in ölümü üzerine Mike’ın evine gelen dedektifin gözüne evde bulunan bir kadın fotoğrafı çarpar. Kadının Mike ile olan bağlantısını öğrenmek için araştırmalara başlar. Daha sonra bu kadının Mike’ın kiracısı ve sevgilisi olduğunu öğreniriz. Dedektif bu kadının verdiği bilgiler sayesinde Mike’ın nerede olduğunu öğrenir.

Bu sahneden sonra Paraguay’ın derin amazon ormanlarına dalarız. Buraya Cannibalizm hakkında araştıma yapmak için gelmiş olan üç kişi görürüz. Bunlar Gloria, Pat ve Myrna'dır. Bir jip kiralarlar ve ormana dalarlar. Ancak çamura saplanan ve bozulan jip yüzünden, ormanda yürüyerek keşif yapmak zorunda kalırlar. Tam bu sırada gördükleri bir sahne hem onların hem de biz izleyicilerin baya bir midesini kaldırır. Bir ağaç kütüğüne oturmuş ve nerdeyse tamamen çıplak olan bir yerli, bir parmak büyuklüğündeki böcekleri löp löp mideye atmaktadır. Bu mide bulandırıcı sahneye karşın yola devam eden ekibimiz adeta belalarını aramaktadırlar. Tam bu sırada ormanda kendilerine doğru gelmekte olan iki kişi görürler. Bunlar yerli değildir. Kendileri gibi uygar medeniyetin insanlarıdır. İçlerinden biri omuzundan yaralanmıştır. Diğeri ise hikayemizin New York kolunu temsil eden Mike’ın bizzat kendisidir. Tipinden güvensizlik ve ibnelik akan Mike’ın, New York’tan buralara babasının hayrına gelmediğini kısa sürede öğreniriz.

Mike’ın amacı elmas bulmaktır. Ancak bu uğurda kendini kaybeden ve kokain bağımlısı olan Mike, kantarın topuzunu kaçırıp bir kaç yerli öldürür. Hatta kendilerine bizzat yardım eden, portekizli diye hitap ettikleri adamı hadım edecek kadar kafayı bulmuştur. Filmde Mike’ın yediği bu naneler bize flashback yoluyla aktarılır ve biz de bu yerli insanlarin bu keşif grubuna karşı neden bu kadar acımasız olduğunu anlamış oluruz. Aslında yamyamlık diye bir şey yoktur. Sadece vahşet vahşeti doğurur. İçlerinde yardım sever olanlar bile vardır. Yani kısaca Mike eğer onları kaşımasaydı filmde gördüğümüz bir çok vahşete de tanık olmayacaktık. Yani asıl suçlu medeni olarak kabul edilen biz insanlarda.

Film, hayvan severleri de rahatsız edecek bir çok sahne barındırıyor. Tilki, kaplumbağa ve iguanaya kadar bir çok hayvan kesilip afiyetle yeniyor. Yani kısaca herkesin keyifle seyredeceği eğlencelik bir film değil. Biraz midenizin sağlam olması gerekiyor. Sonuç itibariyle Umberto Lenzi, yönetmenlik açısından fena bir iş çıkarmamış. Cannibal Ferox, sadece türün meraklılarını memnun edecek, halefi Cannibal Holocaust kadar kült bir değer taşımasa da, kayda değer bir film.

yazan:faust116

Dead Meat

2010-05-13T20:24:00.000+03:00

yakın zaman
Dead Meat, rahmetli Metin Demirhan’ın bir yazısı sayesinde farkettiğim ve izleme fırsatı bulduğum 2004 yapımı bir İrlanda filmi.

Film, oldukça düşük bir bütçe ve dijital kamera ile çekilmiş bir zombi filmi. Aslında bu gibi dar imkanlarını avantaja dönüştüren bir film olduğunu söyleyebiliriz. Filmin kendini kesinlikle ciddiye alan bir tarafı yok. Yönetmen olabildiğince lafı fazla uzatmadan, direkt konuya giriyor. Yani insanı yormayan bir görsel yapı ve hikaye mevcut filmde. Seksen küsür dakikalık kısa sayılabilecek süresiyle de temposunu çok iyi muhafaza ediyor.

Filmin konusundan bahsedersek; Arabalarıyla bir kasabadan geçmekte olan Martin (David Ryan) ve Helena (Marian Araujo) adlı çiftimiz, radyodan ilginç bir habere tanık olurlar. Haberde ölümcül bir salgının baş gösterdiğini ve bunun insanları bir canavara dönüştürdüğü gibi bir konudan bahsederler.Tam bu sırada arabayla bir adama çarpan genç çiftimiz, öldü zannettikleri bu adamı arabalarının arka koltuğuna atarlar. Sonra aniden ölü olan adam Martin’e saldırarak, onu boynundan ısırır. O sinirle boynundan ısırılan Martin eline levyeye benzeyen bir demir çubuk alarak, ölü adamın kafasını parçalar. Kısa bir süre sonra Martin kaçınılmaz olarak bir zombiye dönüşür. Helena’da böylece yalnız kalır. Çok geçmeden Helena bir mezar kazıcı ile tanışır. Onunla birlikte kasabayı boydan boya geçerek güvenli bir yer aramaya başlarlar. Yol boyunca karşılarına çıkan zombileri ise olabildiğince ilkel bir şekilde (kürek, tahta parçaları ve hatta topuklu ayakkabı) yok etmeye çalışırlar.
Özellikle Helena'nın, Martin'in gözüne elektrikli süpürgenin ucunu sokarak beynini çıkarttığı sahne, insanın elektrikli süpürgeye bakışını değiştiriyor(!)

Film aşağı yukarı bu ayarda kendini sürdürüyor. Hikaye yapısı olabildiğince basit olduğundan, çok da fazla süprizlere gebe olan bir olay olmuyor. Zaten seyirci olarak böyle bir filmden, çok da fazla bir süpriz beklemiyorsunuz. Sıkmadan kendini seyrettirebilmesi ve temposunu surdürebilmesi bu film için fazlasıyla yeterli. Ayakta uyuyan ve inek şeklindeki zombi ise daha önce hiç bir zombi filminde tanık olmadığımız durumlar. Filmin belki bu açıdan orijinal birkaç ayrıntısı mevcut.

Yönetmen ve oyunculara da kısaca değinirsek, yönetmen ‘Conor McMahon’, henüz bu ilk filminde kafasındaki hikayeyi istediği şekilde yansıtma fırsatı bulmuş. Elindeki imkanları iyi kullanarak, gayet güzel bir iş çıkartıyor. Oyunculardan dikkatimi çeken Helena rolünde ‘Marian Araujo’ oldu. Oldukça sempatik bulduğum bu bayan oyuncu, amatör bir ruhla olabildiğince inandırıcı bir performans sergilemiş.

Sonuç olarak Dead Meat, türe yeni soluklar getiren önemli bir film değil. Ancak zombi severler kesinlikle bu filmi es geçmeyecektir.

yazan:faust116

Martin

2010-04-24T16:36:00.000+03:00

inceleme
Martin, 1977 tarihli bir George A. Romero filmi. Daha çok zombi filmleri ile tanıdığımız Romero, bu filminde vampir mitine, realist ve minimal bir bakış atıyor.

Vampirliği alışılmışın dışında bir büyü ya da lanet olarak değil de, bir hastalık olarak ele alıyor. Filmin henüz en başında Martin’i (John Amplas) bir trenle Pittsburgh’a kuzenin yanına giderken görüyoruz. Trende iken genç ve güzel bir kadın Martin’in dikkatini çeker. Hava karardığı anda genç kadının odasına giren Martin, onu iğne ile bayıltır ve kanını içer. Daha en baştan bu giriş sahnesi ile Martin’in alışılmışın dışında bir vampir olduğunu anlarız. Mesela bildiğimiz vampiler gibi keskin dişleri yoktur. Kurbanının tutupta boynundan ısırmaz. Jiletle bileklerini keserek kanını içer.

Tren Pitsburg’a vardığında Martin’i yaşlı kuzeni Cuda (Lincoln Maazel), yüzünde oldukça kinli bir ifade ile karşılar. Öncelike yirmili yaşlarda görünen Martin’in nasıl bu kadar yaşlı bir kuzeni olur diye düşünürüz. Ancak meseleyi sonradan anlarız. Martin her ne kadar güneşten, sarımsaktan ve haçtan etkilenmese de, klasik vampirler gibi bedeni yaşlanmamaktadır. Ölümsüz olup olmadığını ise bilmeyiz. Kişisel fikrimce bu durum, filmin handikaplarından biri. Klasik vampir özelliklerinden hiç birini üzerinde barındırmayan Martin’in, bedenen yaşlanmaması, filmin hikaye yapısı ile biraz çelişkili sanki.

Bir de bunlara ilaveten Martin karakterini fazla tanıyamıyoruz. Yani filmin karakter derinliği biraz zayıf. Geçmişi hakkında ancak bazı sahnelerde karşımıza çıkan anlık siyah-beyaz flashback’ler sayesinde az çok bir fikir edinebiliyoruz. Ancak şu da bilinmelidir ki, filmin kayıp olan 2 saat 45 dakikalık bir versiyonu var. Filmin negatiflerinin çalınması sebebiyle, film ancak 95 dakika süren kurgusu ile karşımızda. Muhtemelen uzun versiyon, Martin’in geçmişi ve karakteri hakkında bize daha çok bilgi veriyor.

Romero her ne kadar Martin’in karakter derinliğine inemese de, özellikle onun her gece bir radyo programına bağlanıp, içini döktüğü sahnelerde, bize Martin’in psikolojisi üzerine fikir veriyor. Martin, programın sunucusu ve kendini dinleyenlere, her defasında vampirliğin (gerçi martin bu şekilde nitelemez) filmlerde gördüğümüzden çok farklı olduğunu, bir çeşit hastalık ve saplantı olduğunu dile getirir. En büyük hayalinin ise bir kadınla, ona zarar vermeden birlikte olup, ardından sohbet etmek olduğunu söyler. Martin bu amacına filmin ilerleyen dakikalarında ulaşır. Kuzeninin işlettiği bir markette çırak olarak çalışan Martin, poşetlerini götürdüğü bir evde kendinden yaşça büyük (tabi görünüş olarak) bir kadınla tanışır. Kadınla zaman içerisinde seksüel/duygusal bir ilişki kurar. Ancak kadının melankolik ve depresif tavırları, zamanla Martin’in kafasını karıştırır. Bir ilişkide bu tür durumlarda ne yapılması gerektiğini tam olarak bilmeyen Martin, bir süre sonra kana olan saplantısı ve kadına hissettiği duygular arasında bir ikilem yaşar.

Bir gün kadının, evindeki küvette intihar ettiğini gören Martin, ilk başta yoğun bir üzüntü hissetse de, sonradan yaşadığı ikilemden kurtulduğu için içten içe memnun olmuştur. Ancak kasabaya daha ilk ayak bastığı anda onu “burada herhangi bir kişiyi öldürürsen seni yok ederim” diye tehdit eden kuzeni, bu kadının intihar ettiğine inanmaz. Martin’in onu öldürdüğünü düşünür. Bir sabah Martin uyanır uyanmaz, onun göğsüne tahta bir kazık saplayan kuzeni Cuda, en başta söylediği sözü tutarak onu yok eder.

Martin rolünde John Amplas filmdeki karakterine uygun, iyi bir oyunculuk sergiliyor. Ayrıca yönetmen George A. Romero’nun da filmde peder Howard olarak kısa bir rolü bulunuyor. Romero’nun yönetmenliğine de kısaca değinecek olursak, genelikle içerik olarak eleştirisel tarz olarak da popülist bir bakış açısıyla çektiği zombi filmlerine nazaran, oldukça durgun bir film Martin. Yine de az ama öz olan kimi gerilimli sahnelerde tempoyu ayakta tutmayı çok iyi başarıyor. Belki de filmin negatiflerinin çalınması, yönetmenin kafasındaki projeden farklı bir şey çıkmasına sebep olmuş. Bu haliyle sanki iki arada bir derede kalmış bir film var karşımızda. Ancak Romero yine de yaşadığı kimi sıkıntılara karşın, filmi bir şekilde toparlamayı da başarabilmiş.

Sonuç olarak Martin, yönetmenin filmografisinde çok farklı bir yerde duran, özel bir film. Gerek Romero hayranları, gerekse de vampir mitine karşı değişik bir bakış açısı arayanların, keşfetmesi gereken bir film.

yazan:faust116

Daybreakers

2010-03-26T22:41:00.000+02:00

yakın zaman
Yakın tarihli filmleri ele alacağımız, yakın zaman adlı bölümümüze, Daybreakers ile başlıyoruz.

Daybreakers, ‘Michael Spierig’ ve Peter ‘Spierig’ kardeşlerin yazıp yönettiği 2009 tarihli post-apokaliptik izler taşıyan bir vampir filmi. Film, aslında çok da uzak bir gelecekte geçmiyor. Günümüzden yaklaşık on yıl kadar sonrasını anlatıyor. Ansızın çıkan bir salgın ile insanlığın büyük çoğunluğu vampir olmuştur. İnsan ırkı ise %5’in bile altında kalmıştır. Yani genellikle alışık olduğumuzun tersi bir durum söz konusu. Bu sefer insanların azınlıkta olduğu bir toplum yapısı var. Fakat bu durumun filmdeki vampirler açısından belli handikapları da var. Azalan insan nufusu demek, azalan kan demek.

Başında ‘Charles Bromley’in (Sam Neil) bulunduğu kapitalist bir kan üretim şirketi, bu durumu çözmek için, vampirlerin bu ihtiyacını karşılayacak yapay bir kan üretmeye çalışmaktadır. Bu projeyi yürüten kan bilimcilerden birisi de, ‘Edward Dalton’ (Ethan Hawke) dır. Ancak yapılan tüm çalışmalar bir sonuç vermez ve kan giderek azalır. Vampirlerin ihtiyacını karşılayacak yeterli kan bulunmaması bir süre sonra vampirlerde değişik bir yan etkiye yol açar. Uzun kulaklı, yarasa vari bir yaratığa dönüşen susuz vampirler, bir süre sonra vampir ırkı için bile tehlike olmaya başlarlar.

Tüm bunlar sürerken bir yandan da Edward’ın hikayesini izlemekte oluruz. Edward biraz insancıl özellikler taşıyan bir vampirdir. İnsan kanı içmeyi red eder. Çeşitli hayvanların kanı ile susuzluğunu gidermeye çalışır. Bir gün arabası ile giderken kaza yapar ve bu vesile ile ayrılıkçı bir insan grubu ile tanışır. Bu gurubun başında ise ‘Audrey Bennett’ (Clauida Karvan) ile ‘Lionel Cormac’ (Willem Dafoe) vardır. Lionel vampirleri tekrar insana dönüştürecek formülü bulmuştur. Çünkü kendisi de daha önce bir vampirdir.

Daybreakers’ın aslında kağıt üstünde oldukça ilginç sayılabilecek, orijinal bir hikayesi var. Ancak bunun filme yansıtılış şekli, senaryo ve yönetmenlikte aynı etkiyi gösteremiyor. Daybreakers bir anlamda iyi bir oyuncu kadrosu ve güzel bir hikayeden her zaman iyi film çıkmayacağının bir kanıtı gibi önümüzde duruyor. Elbette çok da kötü bir film değil. Kendini sıkmadan izlettiren, düşük beklentilerle seyredilirse, keyif de alınabilecek bir film. Ancak çok rahat 2-3 sezonluk bir dizi olabilecek hikayenin, oldukça dar katmanlarda ele alınması ne yazık ki büyük bir handikap oluşturuyor. Bu açıdan filmin senaristi ve yönetmeni olan ‘Spierig Brothers’lara en büyük eleştiriyi getirmek yanlış olmaz. Hem ele aldıkları hikayenin hem de yönetmenlik olarak filmin hakkını veremiyorlar.

Sonuç olarak, iyi bir hikaye ama vasat film ibaresini bu film için rahatlıkla kullanabiliriz. Tüm zayıf yönlerine karşın, hafif meşrep post-apokaliptik bir film izlemek isteyenler ve de iyi oyuncu kadrosunun cazibesine kapılanlar, bu filmi es geçmeyecektir.

yazan:faust116

The Evil That Men Do

2010-02-24T13:57:00.000+02:00

mansiyon
Charles Bronson filmlerine kaldığımız yerden devam ediyoruz. The Evil that Men Do, J.Lee Thompson’ın yönettiği 1984 yapımı bir film. Charlos Bronson bu filmde karşımıza, The Mechanic ve Death Wish serisindeki imajına benzer bir şekilde çıkıyor.

Film, askeri cunta ile yönetilen Guatemala’da, yönetime karşı çıktığı için işkence gören gazateci Hidalgo’nun görüntüleri ile açılıyor. İşkenceyi yapan ise yönetimle işbirliği yapan acımasız bir doktor. Filmin konusunu da, bu doktorun emekli bir suikastçı olan Holland (Charles Bronson) tarafından öldürülmeye çalışılması oluşturuyor. Bunun için Holland’ı ikna etmek ilk başta kolay olmuyor. Emeklilik yaşamına iyice alışmış olan Holland, Cayman adalarında huzurlu ve güvenli bir yaşam sürmektedir. Bütün bu sukuneti bozupta, eline tekrardan silah almaya niyeti yoktur. Ancak doktorun işkence yaptığı insanların gösterildiği bir kaset, ilk başta kararını değiştirmese de, ardından bu işe el atmasına ikna eder. Öncelikle şüphe çekmemek için-bir aile babası gibi görünme maksadıyla-yanına bir kadın ve çocuk ister. Kendisine bu konuda yardım edecek ise, öldürülen gazateci Hidalgo’nun dul eşi Rhiana (Theresa Saldana) ve kızı Sarah (Amanda Nicole Thomas) olacaktır. Guatemala’ya ayak basan Holland, her şeyi planlı ve düzenli bir şekilde tertipler. İlk olarak doktorun adamlarını ortadan kaldıran Holland, en sonunda doktora ulaşır ve biraz da tesadüf eseri ona çok manidar bir ölüm hazırlar.

The Evil that Men Do, benim gibi katıksız Bronson hayranları için yapılmış bir film aslında. Senaryo’nun matematiği oldukça basit düzlemler üzerine kurulmuş. Siyasi bir yöne de çekilebilecek olan hikaye, sadece Bronso’nun kıyımları üzerine yoğunlaşmış. Bir anlamda, ne Death Wish’deki adalet eleştirisi, ne de The Mechanic’deki karakter anlatımı bu filmde mevcut değil. Ancak Bronson hayranlarını memnun edecek ögeler fazlasıyla mevcut. Onun soğukkanlılığına, zekasına ve profesyonelliğine hayran kalmamak elde değil. Bronson bir anlamda mazlum insanların, hak ve adalet arayışının, sinemadaki temsilcisi gibi filmde boy gösteriyor.

Holland ve Rhiana dışındaki karakterlere yeterince değinilmediğinden bahsetmişken, kısaca yönetmen Thampson’a da değinirsek; Filme kendinden çok fazla şey katmadan, Bronson’u fazlasıyla iyi kullanmayı becermiş. Yönetmen, aksiyon ve heyecan yaratmada filmde gerekeni fazlasıyla yapıyor.

Son tahlilde film, çok fazla bir öneme sahip olmasa da, gerek Bronson severler, gerekse de aksiyon severlerin ilgisini çekebilecek, izlemeye değer bir yapıt.

yazan:faust116

Death Wish 2

2010-01-23T02:31:00.000+02:00

inceleme

Askere gitmeden önce en son Charles Bronson’un ‘The Mechanic’ filmini ele almıştım. Dönüş yazısı da yine Charles Bronson’a kısmetmiş.

Bir Charles Bronson klasiği olan Death Wish üstüne ne kadar çok sey söylenmişse, serinin ikinci filmi hakkında da o kadar az şey söylenmiştir. Halbuki ikinci film de en az ilk film kadar istismar sinemasının gereklerini yerine getiren, heyecan yaratan bir film.

Hatırlanacağı üzere ilk filmde Paul Kersey’in (Charles Bronson) hem karısı hem de kızı, sokak serserileri tarafindan tecavüze maruz kalıyordu. Karısının ölümüyle sonuçlanan bu saldırı, kızının ise yıllarca sürecek ağır bir depresyona girmesine sebep oluyordu. İkinci film, ilk filmin yıllar sonrasına gidiyor. Paul’un kızı hala kendini tam olarak toparlayamamış, ancak bir şekilde babası sayesinde hayata tutunmaya çalışmaktadır. Aynı şey Paul içinde geçerlidir. Sevgilisi Geri Nichols (Jill Ireland) ile yeni bir yaşama yelken açmayı hedeflemektedir. Ancak sokaklardaki suç oranı, geçen yıllara karşın hiç değişmemiş, artarak devam etmiştir. Bela yine dönüp dolaşıp Paul Kersey’i bulmuştur. İlk filmde karısının ölümüne sebep olan serseriler, bu filmde ise kızının ölümüne sebep olurlar. Bu olay üzerine Paul, yıllar önce olduğu gibi yine sokaklara adalet dağıtmaya çıkar.

Bu blog’da daha önce vigilante ve intikam temalı çokça filme yer verdik. Death Wish serisi bu filmler içerisinde özel bir yere sahiptir. Bunda kuşkusuz sinemada intikamı en güzel alan adamlardan biri olan Charles Bronson’un etkisi çok büyük. Paul Kersey sahneye çıktıkça, intikamı kendimiz alıyormuşçasına bir hırsa kapılıyor insan.

Michael Winner, ikinci filmde meseleye biraz daha kaba çizgilerle değinmeyi tercih etmiş. Bu durum filmi istismar sinemasına yakın bir noktaya getiriyor. Bu anlamda ilk filme göre diyaloglar daha yüzeysel ve basitken, karakterler de daha üstünkörü çizilmiş. Özellikle adaleti ve güvenliği temsil eden polis, dedektif ve yargıçların beceriksizlikleri daha bir göze sokulur cinsten anlatılmış bu filmde. Kişinin kendi adaletini kendi tescil etmesi gerektiği, filmde çok kabul edilebilir, olması gereken bir gerçek olarak gösteriliyor. Nitekim suç oranları bu tür bir vigilante (sokak temizleyicisi) olunca, bir anda düşüyor. Kuşkusuz bu durum gerçek hayatta, ahlaki yönü oldukça tartışılacak bir durum. Filmin bu doğrultuda ‘kanunlardan medet ummayın’ gibi tehlikeli sayılabilecek bir mesajı olduğu düşünebilir. Ancak filmin asıl vermek istediği mesaj, ‘çürümuş olan adalet sistemi ve polis teşkilatının kendisini düzeltmesi gerektiği, aksi takdirde gelecekte sokakların bu tür adalet dağıtıcılarla dolacağı ve toplumun anarşik bir kaos sistemine sürükleneceği’ yönündedir. Filme bu açıdan bakılırsa mesajının aslında cok da kışkırtıcı ve istismar edici olmadığı görülebilir.

Yönetmen Michael Winner, bu filmde de ilk filmde olduğu gibi oldukça stilistik bir iş çıkarmiş. İlk filmdekine göre daha rahatsız edici bir tecavüz sahnesi var. Charles Bronson ise filmin her karesinde karizma. İnsanın ‘şu adam hep intikam alsa da, ben de seyretsem durmadan’ diyesi geliyor.

Sonuç olarak Death Wish 2, ilk filmin büyük başarısı üzerine, yazıda da bahsettiğimiz üzere kaba hatlarla çekilmiş bir devam filmi. Sonradan üç,dört ve beşincisi de çekilen bu serinin en azından kendi içinde bağımsız ve aykırıksı duran ikinci filmi, anılmayı ve hatırlanmayı hak ediyor. Yazıyı da filmden cok sevdiğim, bana kalırsa Charles Branson’un karizmasını kısaca özetleyen müthiş bir sahne ile noktalıyorum.

"Paul Kersey: You believe in Jesus...
Stomper: Yes, I do.
Paul Kersey: Well, you're gonna meet him."

Death Wish 2-Revenge#3

yazan:faust116

P.S. *

2009-08-12T16:29:00.000+03:00

*not: faust116 kısa dönem askerlik hizmeti sebebiyle yazılarına bir süre zaruri olarak ara vermiştir. bu süreç içerisinde blog pasif direnişine devam edecektir..

kendisine hayırlı tezkereler..

post:emre

The Mechanic

2009-08-11T15:28:00.000+03:00

inceleme
Charles Bronson-Michael Winner iş birliğinin başlangıç filmlerinden birisi The Mechanic. Bu ikili daha sonra ‘vigilante’ türünün öncü filmlerinden birisi olan Death Wish’e imza atmışlardı. Charles Bronson’un intikam makinasına dönüşmeden önce; duygusuz, soğukkanlı ve ultra profesyonel bir kiralık katili canladırdığı The Mechanic, hem öncesinde çekilen hem de daha sonra çekilen bu tür kiralık katil filmlerinden ayrı yerde duran bir film.

Başka hiç bir filme benzemeyen, kendi kurallarını uygulayan özel bir yapısı var filmin. Zaten açılış sahnesinden anlıyoruz bunu. 15 dakika kadar süren bu sahnede Arthur Bishop’un (Charles Bronson) ilk icraatını tüm ana hatlarıyla görüyoruz. Kuşkusuz bu sahne için sinemada görüp görebilceğimiz en temiz cinayet diyebiliriz. Film, ilk bölümde Arthur’un bu profesyel katil imajı üzerinde durmuş. İkinci bölümde ise yanına alıp yetiştirmeye başladığı genç psikopat Steve (Jan-Michael Vincent) ile olan ilişkisini izliyoruz. Steve denen tüyleri yeni bitmiş ergen görünümlü gencin katilliğe ayrı bir ilgisi var. Arthur’un aksine daha bir anti-profesyonel/pis işler çıkartan birisi. Kız arkadaşının kendi kendine bileklerini keserek Steve’i ‘bakalım bana bu durumda yardım edecek misin’ diye test ettiği sahnede, Steve duruşu ile öldürme duygusuna olan merakı hakkında en baştan bize bir fikir veriyor. Arthur’un ise bu sahnede tüm olacakları sessizce izleyerek, soğukkanlılığını koruması ise apayrı bir olay kuşkusuz.

Film ilerdikçe Arthur’un çıkardığı işlerin giderek daha pisleştiğini görüyoruz. Filmin en başlarındaki daha akılcı ve ince işlerin yerini daha kanlı ve sorunlu ölümler alıyor. Bunda şüphesiz kendisine iş verenlerin aceleci tavırları ve Steve ile yaşadığı iş ortaklığının etkisi oluyor. Çünkü Arthur en başıdan gördüğümüz üzere yalnız çalışan, ince eleyip sık dokuyan, öldüreceği kişilerin hobilerinden ne yiyip içtiğine kadar her türlü ayrıntıyı not eden birisi. Hal böyle olunca az önce belirttiğimiz kimi durumlardan ötürü Arthur’un dengesi bozuluyor.

Bu ikili son olarak İtalya’daki büyük patronlardan birisinin ödürülme görevini alır. Bu görevin ardından son hedef ise Arthur’un kendisi olacaktır. Çünkü Arthur’un bağlı bulunduğu grup Arthur’un yanına birisini alma fikrinden hoşlanmaz. Bu nedenle kurban olarak Arthur’u, suikastçı olarak da bizzat öğrencisi Steve’i seçerler. Bir anlamda ‘madem yanına birisini alıyorsun, o zaman sana da gerek yok’ mesajını verirler. Arthur’un kendisinin hedef seçildiğini öğrenmesi ise çok uzun sürmez. Ancak bu durum karşısında istifini de bozmaz. Soğukkanlılığını koruyarak olacakları bekler. Steve, Arthur’u incelikli ama biraz pis sayılabilecek bir işle ortadan kaldırır. Sevinç içinde Arthur’un büyük malikanesine yerleşir. Fakat gözden kaçırdığı bir şey olur. Karşısındaki kişi sadece bir katil değildir. O tıpkı bir robot gibi karşısındaki kişiler hakkında her türlü ayrıntıyı, zaafiyeti kafasına yerleştirilmiş bir mekaniktir. Nitekim son gülen de iyi güler. Muhteşem final sahnesinden sonra Arthur’un zekasına hayran kalmamak mümkün değil.

Charles Bronson’un oyunculuğu ve karizması bu filmin temelini oluşturuyor hiç şüphesiz. Michael Winner’da 70’lerin avantür ruhuna sadık kalarak filmi çok güzel kotarıyor. Sonuç itibariyle bugün gerçek bir ‘cult’ olarak görebileceğimiz bu müthiş yapım, suç dünyasına baktığı değişik açıyla keşfedilmeyi hak eden sağlam bir film.

yazan:faust116

Frank White (King of New York)

2009-07-29T19:04:00.000+03:00

karakter

Karakter adlı bölüme Abel Ferrara’nın başyapıtı King of New York’un cool gangsteri Frank White ile başlıyoruz.

King of New York, Abel Ferrara’nın çektiği değişik türde filmlerin en dikkat çekicilerinden birisi. Ferrara filmde New York’un sadece suç potansiyelini anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda kendi sinemasal becerilerini de çok iyi sergiliyor. Bir anlamda onun sinemaya bakış açısını bu filmde görebiliyoruz. Ferara’nın ilk başta polisle büyük bir derdi var. Bunu en net Bad Liutenant da görüyorduk. Bu filmde ise Ferrara meseleyi karşılıklı olarak ele almış ve polisin asıl sorununun suçlular değil, kendi içlerinde yaşadıkları kompleks olduğunu göstermiştir. Bu doğrultuda Christopher Walken’ın muhteşem yorumuyla ‘Frank White’ Ferrara’nın bu meselesini anlatmak için seçilmiş çok doğru bir karakter.

Film boyunca Frank’in hapiste yaşadığı arınmayla bir tür robin hood haline geldiğine tanık oluyoruz ama mesele bu kadar basit değil, kötü tarafını da muhafaza ediyor bir ölçüde. Bu bağlamda filmin açılışı, önemsiz gibi görünen, ama Frank'in arınmasıyla ilgili işaretler barındırmasıyla anlamlı bir sahne. Frank'in hapisten tahliye edildiğini gördüğümüz bu sahne ilginç çekilmiş. Sade, minimal, soğuk bir sahne; diyalog yok, müzik yok. Filmin geri kalanındaki gürültülü hal yok. İlk planda arkası dönük hücresinde oturmuş bekleyen Frank'i parmaklıklar arkasından görüyoruz; meditasyon durumunda bir nevi. Hücre çok küçük ve sade; hücreden alındığı sırada kamera boş hücreyi göstermeye devam ediyor bir süre daha. İçerdeki tek eşyanın bir kâse veya tas olduğu dikkat çekiyor. Dini çağrışımlar var burada; Frank, manastırında inziva halinde yaşayan bir tibetli rahip gibi yıllarını geçirmiş. Kâse ve hücre ayrıca, kilise / kutsal kadeh (ayinlerde şarap için kullanılan) / mihrap-sunak-tapınak çağrışımları yapıyor. Diğer mahkûmlar, kutsanmak ister gibi Frank geçerken kollarını uzatıyor. Kısacası bu ritüel benzeri açılış sahnesi Frank'in hapiste geçirdiği arınma sürecini görsel olarak ima edecek şekilde tasarlanmış gibi.

Açılış sahnesinin ardından Frank’in hapiste geçirdiği zamanların etkisinde kaldığını filmin daha sonraki kısımlarında da tanık oluyoruz. Bir gangster’den çok öğretici bir edayla görüyoruz onu. İlk iş olarak çetesi ile beraber uyuşturucu şebekesini bir anda çökertmeye başlıyor. Bunu yapma sebebi hayalini olan çocuk hastanesini kurmak. Yani Frank, iyiliği kötülükle inşa etmektedir. Avukat sevgilisi Jennifer’a (Janet Julian) söylediği şu sözler onun film boyunca sergilediği portrenin bir özetidir aslında. Frank bu sözleri Jennifer’a o kadar inanmış bir şekilde söylüyor ki, seyirci olarak biz de Frank ile özdeşleşiyoruz

“I've lost a lot of time. It’s gone. From here on, I can't waste any. If I can have a year or two, I'll make something good. I'll do something. Just one year..”

(Çok zaman kaybettim. Şu andan itibaren daha da fazla kaybedecek zamanım yok. Eğer bir ya da iki yılım daha olursa, iyi bir şeyler yapacağım. Sadece bir yıl)

Film boyunca Frank’in en büyük düşmanı polisler oluyor. Kendi gibi gangster olan diğer yer altı örgütlerini kolayca ortadan kaldırırken, başını ağrıtan sadece birkaç işgüzar polis oluyor. Polisin Frank üzerindeki bu baskısının sebebi, onun azılı bir suçlu olmasında ziyade, yazının başlarında da değindiğimiz üzere polisin Frank’in zengin hayatına karşı duyduğu derin kompleksten ileri geliyor. Özellikle havuç kafalı polis Daniel’ın (Dennis Gilley) barda söylediği sözlerden bunu rahatlıkla anlayabiliyoruz. Frank'in zenginliğini, saygınlığı, kendilerini alt etmesi vs. kısaca kıskançlık ve kişisel hırslar, polisin Frank ile uğraşmasının başlıca sebepleri gibi gözüküyor. Bu yüzden izleyici olarak iyiliği temsil eden polisin tarafını tutacağımıza, gerek bu sebeplerden gerekse de polislerin hoş tipler olmaması sebebiyle onlara karşı yoğun bir antipati duyuyoruz.

Polislerin tüm bu zorlamalarına karşın Frank, hayali olan şeyi yapmak için elindeki gücü çok iyi kullanıyor. Bunun için gerekirse kötü olmanın sınırlarını bile zorluyor. Birçok kişi öldürüyor. Adaleti bile satın alabiliyor. Bu şekilde yapılacak bir iyiliğin etik yönü kafamızı karıştırsa da, Frank’in filmin sonlarında Komiser Bishop’a (Victor Argo) söylediği şu sözler onun bu davasında izlediği metodun doğruluğuna dair kafamızda derin kanıtlar oluşturuyor.

“Frank White: When the D.A's office investigated the sudden death of Arty Clay, they found that he left a $13 million estate. How do you explain that? There there's Larry Wong, who owned half of Chinatown when he passed away. Larry used to rent his tenements to Asian refuges, his own people, for $800 a month to share a single toilet on the same floor. How 'bout King Tito? He had thirteen-year-old girls hooking for him on the street. Those guys are dead because I don't want to make money that way. Emil Zappa, the Mata brothers, they're dead because they were running this city into the ground.
Roy Bishop: You expected to get away with killing all these people?
Frank White: I spent half my life in prison. I never got away with anything, and I never killed anybody that didn't deserve it.
Roy Bishop: Who made you judge and jury?
Frank White: Well, it's a tough job, but somebody's got to do it.”

(Frank White: D.A. birimi Arty Clay'in ani ölümünü araştırdıklarında, 13 milyonluk mal bıraktığını ortaya çıkardılar. Bunu nasıl açıklayacaksın? Sonra Çin mahallesinin yarısına sahip olan Larry Wong, Asyalı mültecilere, kendi insanlarına ucuz konut kiralardı, aylığı 800 dolara, aynı kattaki tek tuvaleti paylaşmak için. Peki ya Kral Tito? Onun için caddede orospuluk yapan on üç yaşında kızları vardı. Bu adamlar öldüler. Çünkü ben bu şekilde para kazanmak istemiyorum. Emil Zapa, Mata kardeşler öldüler. Çünkü onlar bu şehri batırıyorlardı.
Roy Bishop: Bu insanların ölümünden yırtacağını mı umuyorsun?
Frank White: Hayatımın yarısını hapiste geçirdim. Asla hiçbir şeyden kaçmadım ve ölmeyi hak etmeyen hiç kimseyi öldürmedim.
Roy Bishop: Kim seni yargıç ve jüri yaptı?
Frank White: Şey, bu zor bir görev ama biri bunu yapmalı.)

Bu sözlerden de anlayacağımız üzere Frank, modern zamanın adalet ve iyilik arayışının kaçınılmaz sembolü olarak karşımıza çıkıyor. İnsanların adalete olan inançlarının giderek azalması, hukuk sistemin çürümüşlüğü, polislerin insanları korumak yerine onları daha da tehlikeye atmaları, toplumda Frank gibi iyiliği kötülükle inşa edenlerin varlığını kaçınılmaz kılıyor. Frank’in bu bağlamda söylediği “I never killed anybody that didn't deserve it.” (ölmeyi hak etmeyen hiç kimseyi öldürmedim.) sözü ayrı bir anlam kazanıyor kuşkusuz. Yazıyı Frank’in bu sözünün hakkını veren muhteşem bir sahne ile noktalıyoruz.

Frank White-I never killed anybody that didn't deserve it

yazan:faust116&loveless

Bir Demet Yasemen

2009-07-12T19:30:00.000+03:00

mansiyon

Bir Demet Yasemen, Reşat Nuri Güntekin’in çalıkuşu romanından uyarlanıp, Hulki Saner tarafından filme çekilmiş bir Yeşilçam klasiği. Film, sıra dışı bir aşk öyküsü anlatıyor. Yeşilçam kalıpları dediğimiz artık yeni nesil tarafından parodi malzemesi haline gelen anlayışla birebir örtüşen bir film.

Bu film bir anlamda aşklar gibi filmlerin de masumiyetini kaybetmediği o döneme dair güzel bir nostalji aslında. Filmin masumiyetine ve samimiyetine duygulanmamak mümkün değil. İnsan kendi kendine “her şey nasılda yitip gitmiş” diyor. Sanki çok uzak bir zamanda ve apayrı topraklarda geçen bir masal havasında her şey. Yani bir masal kadar yabancı şu an bu film bize.

Günümüzde duygusallığın, dramın, komedinin ve harika şarkıların iç içe geçtiği bu tür filmler pek çekilmiyor. Çekilse bile o dönemden kalan bu tarz filmlerin masumiyetini yakalayabilir mi? Artık insanların değiştiği gibi filmlerde değişti. Şimdilerde içinde her türlü çürümüşlüğün ve samimiyetsizliğin olduğu boş ve sıkıcı aşk hikâyeleri var. Gerçekçi olarak atfedilen bu aşk hikâyelerinde, sadakatsizlik ve mutsuzluk gibi duygular başrolde. Çiftler birbirlerine güzel sözler söylemek yerine, devamlı ilişkilerinin doğaları üzerine aforizmalar anlatıyorlar. Yani filmlerde aşıkları değil, filozofları görüyoruz. Hâlbuki çoğu zaman aşkın sorgulanacak bir tarafı yoktur. Yaşanılan her türlü sorunun ve problemlerin en nihayetinde aşka mani olmaması gerekir.Tıpkı filmde Fahri’nin Çalıkuşu’nun içinde acı hatıralar olan defterini fırlatıp, “korkuların bu defterin içindeydi, artık onları maziye gömelim” demesi gibi biz de her türlü problemi fırlatıp atıp, aşkımıza sahip çıkmalıyız. Çünkü gerçek aşk Fahri’nin yaptığı gibi acılarla dolu defteri fırlatıp atmaktır. Kuşkusuz o dönemin filmlerinin bu kadar güzel görünmesin de aşkın bu samimi ve içten anlatımının büyük payı var.

Filmin konusuna gelicek olursak, küçük yaştan beri aynı evde büyüyen Fahri ve Çalıkuşu birbirlerine aşıktırlar. Ancak Fahri’nin küçük halası olan Lütfiye (Mualla Sürer) Çalıkuşu’nu hiç sevmemektedir ve bu aşka mani olabilmek için elinden geleni yapar. En sonunda, Çalıkuşu’na pis bir kıskançlık oyunu oynayarak onun evden kaçmasına sebebiyet verir. Çalıkuşu bu süreç içerisinde oradan oraya sürüklenir, çeşitli işlerde çalışır lakin kalbinden Fahri’yi söküp atamaz. En sonunda yurduna geri döner. Babası gibi sevdiği müzik öğretmeni Kenan amcası (Selahattin İçsel) onu evine alır. Ardından dedikodulara yer vermemek için Çalıkuşu ile düzmece bir evlilik yapar. Kenan Amca, Fahri ve Çalıkuşu’nu tekrar birleştirme niyetindedir. Bunun içinde Çalıkuşu’nun günlüğünü Fahri’ye yollar ve onun tüm gerçekleri anlamasını sağlar. En nihayetinde tüm bu olumsuz olayların ardından aşklarını daha fazla içlerine gömmeden mutlu-mesut yaşarlar. Olması gereken olur aslında. Yazının başlarında da söylediğimiz gibi aşkın ve sevginin, izahate, felsefe’ye ihtiyacı yoktur.

Sonuç olarak filmin senaristi ve yönetmeni Hulki Saner ile oyuncular Göksel Arsoy (fahri), Belgin Doruk (çalıkuşu) ve diğer tüm yeşilçam emektarlarının tek tek ellerinden öpüp, yıllar sonra böyle buruk bir mutluluk yaşattıkları için kendilerine teşekkürü bir borç biliriz.

Filmi en güzel anlattığını düşündüğüm sahne ile yazıyı noktalıyorum.

bir demet yasemen-belgin doruk&göksel arsoy

yazan:faust116

Michael Jackson

2009-07-08T23:08:00.000+03:00

michael jackson:tribute, respect

(bir okulun birinci sınıfında öğretmen ve müdür sınıfta dolaşarak öğrencilere büyüyünce ne olmak istediklerini sormaktadırlar)
-evet yavrum..sen büyüyünce ne olacaksın..
-ben astronot olacağım..
-hahaha..çok güzel..peki sen ne olacaksın büyüyünce..
-ben doktor olacağım..
-hmm çok iyi..beni de muayene edersin artık..peki sen ne olacaksın..
-ben büyümeyeceğim..
-hahaha olur mu öyle hiç..her insan büyür..
-olsun ben büyümek istemiyorum..

Bu safi çocukluk anım ne zaman aklıma gelse, zihnimde hep ‘Michael Jackson’ canlanırdı. Onun ruhunda yer alan büyümeyen çocuk ‘Peter Pan’ ile özdeşleştirirdim bu sözlerimi. İlkokul 1.sınıfta yaşadığım bu ilginç çocukluk anımın üstünden 20 seneye yakın zaman geçti. Ben verdiğim sözü tutmayıp büyürken, Michael sözüne sadık kalarak, o içindeki çocuğu ve masumiyeti hep yaşattı. Bu yüzdendir belki de, bizim gibi hayatın pisliklerine ve kokuşmuşluğuna karşı koyamadı. O çocuksu saflığı ile kenara çekilip her şeyi içine attı. Bir tek sahnede şarkı söylerken farklıydı. Şarkı söylerken kraldı. Kimse karışamazdı ona. Ama gerçek hayata döndüğünde herkes ona saldırıyordu..Kendisine yapılan iğrençliklere karşı koyamıyordu..Çünkü o kadar iyi niyetliydi ki, kendisinin üstüne neden bu kadar gelindiğini anlayamamıştı bile. Umarım gittiği yerde buradakinden çok daha mutludur.

Bu blog’da sinema ile alakasız ilk ve son yazının konusu da ondan başkası olamazdı.

Rahat uyu kral…

Post:emre

Deadly Blessing

2009-07-04T10:23:00.000+03:00

inceleme

Deadly Blessing, Wes Craven’in biraz kıyıda kalmış filmlerinden birisi. Ne ‘the Last House on the Left’ kadar kült olabilmiş ne de ‘Scream’ ve ‘A Nightmare on Elm Street’ gibi popüler olmuş bir film. Ancak bu filmlere nazaran kendi içinde daha tutarlı bir yapısı olduğunu söyleyebiliriz.

Wes Craven, filmlerinde genel olarak senaryonun mantıklı bir yapıda olup olmamasıyla pek ilgilenmez. Korkuyu merkeze alır ve seyirciyi de bu doğrultuda yönlendirmeye çalışır. Bu filmde de yine bahsettiğimiz bu korku unsurunu ön plana çıkarıyor. Craven, film boyunca ‘katil kim’ paradoksu ekseninde filmi sürdürse de, oldukça fantastik bir dokunuşla filmini bitiriyor. Filmin kırsal ve sessiz bir yerde geçmesi filmin korku ve gerilim dozajını da artıran bir unsur olmuş. Filmin sinematografisinin de bu anlamda oldukça iyi olduğunu söyleyebiliriz.

Konuya gelecek olursak, çiftliği andıran tepelik bir yerde teknolojik aletler kullanmamasıyla bilinen ‘hittites’ tarikatının bir üyesi olan Jim, tarikat dışından birisi ile evlendiği için babası tarafında aforoz edilmiş ve iblis’in kölesi olduğu iddia edilmiştir. Jim bir süre sonra yaşadıkları yerin yakınındaki bir ahırda korkunç bir kazaya (daha doğrusu cinayete) kurban gider. Dul kalan karısı Martha (Martha Schmidt) ise şehirden gelen iki arkadaşı Lana (Sharon Stone) ve Vicky (Susan Buckner) ile bu zor günlerinde teselliyi arar. Fakat gerek gördüğü kâbuslar gerekse de Jim’in babası olan Isaiah’ın (Ernest Borgnine) psikolojik tacizi peşini bırakmaz. Peşi sıra gelen cinayetlerde bu korku ortamını iyice belirgin bir hale getirir. Aslında filmde bu cinayetler çok da kapsamlı bir yer teşkil etmiyor. Craven yazının başında da belirttiğimiz üzere daha çok korku unsurunu filmde hakim kılmaya çalışmış. Mesela Martha’nın küvette yıkanırken iblisin gelip küvete yılan bıraktığı sahne seyirci üzerinde bariz bir korku-gerilim yaratmayı başarıyor. Yine Lana’ın ahırda yaşadığı korku dolu anlar da buna örnek gösterilebilir. Bu gibi sahneler filmde cinayetlerden daha önemli yerler teşkil ediyor ve korku-gerilim duygusunu daha iyi yaşatıyor. Craven bu bağlamda belki de filmdeki korku duygusunu zedelemesinden korktuğundan olsa gerek cinayet sahnelerini de olabildiğince kansız çekerek, filmi ‘gore’ bir yapıya sokmamaya olabildiğince özen göstermiş.

Filmde önemli bir yer teşkil eden diğer unsurlardan birisi de, din ve inanç kavramı. Yoğun katı inançlarına film boyunca tanık olduğumuz ‘hittites’ tarikatı ve tarikatın başı olan peder Isaiah ise gerek bakışları gerekse de sert üslubuyla filmde korkuyu artıran önemli unsurlardan biri. Seyirci olarak, film boyunca Isaiah’i garip ve sert davranışlarından dolayı yargılasak da, filmin sonlarına doğru haklı olduğunu görmemiz ise Craven’in filme yerleştirdiği bir inanç propagandası olarak algılayabiliriz. Dikkat edilirse Isaiah bir anlamda film boyunca ‘iblis’ yerine ‘iblis’in elçileri’ ifadesini kullanıyor. Yani cinayetleri işleyen bir anlamda ruhları iblis tarafında ele geçirilmiş insanlar. Yani filmin sonlarında cinayetleri işleyenler (iblisin elçileri) her ne kadar ölse de, iblisin kendisi varlığını sürdürür. Craven bir anlamda filmin son sahnesiyle tüm bu laneti öznellikten çıkararak nesnelliğe dönüştürüyor. Yani film iyi bitecek diye beklerken daha korkunç bir sonla sona eriyor. Bu durum Craven’in her ne kadar çoğu filminde (A Nightmare on Elm Street) yaptığı bir numara olsa da, bu filmdeki etkisinin diğer filmlerine oranla daha güçlü olduğunu itiraf etmek gerek.

Yönetmen ve oyunculara da kısaca değinecek olursak Craven filmde gayet sağlam bir iş çıkarıyor. Özelikle yukarıda saydığım kimi sahnelerdeki yönetmenlik becerisi takdire şayan gerçekten. Senaryoyu fazla kafaya takmamanız ile filmden alacağınız keyif ise ters orantılı işliyor. Oyunculuklardan ise Martha rolünde ‘Martha Schmidt’ ve Vicky rolünde ‘Susan Buckner’ gayet iyi oynamalarına karşın bu filmden sonra sinema serüvenlerini sürdürmemeleri ilginç. Sharon Stone’un da 20’li yaşlardaki güzel ve çekici halini görmek de ayrı bir keyif artırıcı unsur.

Sonuç olarak Deadly Blessing saf bir korku-gerilim filmi. Bu anlamda bu türü sevenlerin keşfetmesi gereken, önemli olmasa da iyi bir film.

yazan:faust116

The New York Ripper

2009-05-06T11:47:00.000+03:00

inceleme

“The New York Ripper”, Lucio Fulci’nin “The Beyond”, “City of the Living Dead” ve “Zombi 2” gibi ‘yaşayan ölü’ filmlerinden farklı tarzda bir yapım. Fulci bu sefer bir ‘seri katil’ daha doğrusu bir ‘karın deşen jack’ filmi yapmış. Olayların New York’ta geçmesi ve filmin de polisiye bir hava da olması, 70’lerin Amerikan avantür filmlerine benzer bir tat oluşturuyor. Fulci, şiddet kadar erotizme de yer vermiş bu filminde. Filmin ana ekseninde kadınların olması bunu kaçınılmaz kılıyor kuşkusuz. Katilimiz icraatına daha filmin en başlarında başlıyor. New York’un karşı yakasına geçmekte olan bisikletli, kısa şortlu, seksi hatunu arabasında sıkıştırıp, ördek sesleri eşliğinde karnını deşiyor. Evet, gerçek anlamda deşiyor ve yönetmen de bunu bize açıkça gösteriyor. Derinin yırtılma anından, kadının feryatlarına kadar her türlü ince ayrıntıyı gözümüze sokuyor.

Fulci, katil kim olgusu üzerine de daha en baştan seyirciyle oynuyor. Filmin sonuna kadar da bu oyunu sürdürüyor. İlk kurbanın hemen ardından karanlık New York caddelerinde tuhaf ve at hırsızı kılıklı bir adam görüyoruz. Seyirci olarak bu adamın katil olduğuna dair kanaat getirdikten sonra, girdiği porno tiyatrosunda olanlardan sonra katil olduğuna dair öngörümüzü tasdik ediyoruz. Ancak filmin daha sonra, özellikle Fay’in (Almanta Suska) metroda geçen, rüya ve gerçeğin iç içe geçtiği sahnesinden sonra bu onayımızdan giderek şüphelenmeye başlıyoruz. En sonunda bu şüphemizde haklı olduğumuzu anlıyoruz.

Bu arada az önce bahsettiğim porno tiyatrosu ayrı bir ilginçlik. Böyle bir şey bir zamanlar oldu mu, yoksa hala var mı bilemem ama fantastik bir şey olduğu kesin. Katilin porno tiyatrosunda saçtığı dehşette en az ilki kadar acımasız. Yine aynı şekilde ördek sesi çıkartıp, aniden karanlıktan çıkarak elindeki kırık şarap şişesini, tiyatroda oyunculuğunu çok güzel ifşa eden kadının en değerli yerine saplar. Bu sırada korkunç ördek seslerini çıkartmaya devam eder ve alışılmışın dışına çıkarak, şişeyi sokup çıkartmaz. Şişeyi soktuktan sonra olduğu yerde çevirir. Kadının çığlıkları ve bu an yine çok açık bir şekilde sunulurken, Fulci adeta şiddet şovu yapar. Her cinayet arasında gördüğümüz dedektif ise olayları çaresizce çözmeye çalışan kanuni bir figür olmaktan öteye gidemiyor film boyunca. Nitekim katil, sevgilisini jiletle doğrarken bile, çaresizce telefondan feryatlarını dinlemekten başka bir şey yapamıyor.

Filmin bir anlamda Ms 45’in tersi olduğunu düşünebiliriz. Hatırlanacağı üzere Ms 45’te katil olan kişi bir kadındı, kurbanları ise erkekti. Burada ise kurbanlar kadın, katil erkek. Ancak bu iki film arasında bu ayrıntılardan daha önemli farklılıklar var. Ms 45’te Thana, erkekleri anti cinsel bir yaklaşımla, öfke ile ortadan kaldırıyordu. İçinde yoğun bir intikam ve kin vardı. Burada ise katil, kadınları öfke ile değil, cinsel bir yaklaşımla, zevk alarak öldürüyor. Yani yaptığı şey cinsellik ve şiddeti harmanlayıp kanla tahrik olmak. Yani Thana’nın aksine buradaki katilin kadınlara karşı bir öfkesi yok. Aksine onlara karşı büyük bir şehvet ve zevk duyuyor. Ancak onları vahşice öldürerek bu zevki yaşabiliyor. Kurbanlarının genelde çekici, güzel ve gençlerden oluşu bu kanıyı doğruluyor. Ms 45’in fanatik boyutlardaki feminizmi karşısında bu film, onun karşı tarafında gibi görülebilir. Ancak iki film arasında her ne kadar mantalite farklılığı olsa da, temelde amaca gidiş yolları arasındaki benzerlikten dolayı, ikisin de aynı amaca hizmet ettiğini söyleyebiliriz. Sonuç olarak iki film de, istismar sinemasının önemli yapımları arasındadır.

Fulci’nin daha önce çektiği kimi zombi filmlerinden farklı olarak, sağlam bir giallo olan Amerikan ruhlu İtalyan filmi “The New York Ripper”, gerek taşıdığı trash ruhu, gerekse de fulci’nin stilize üslubuyla önemsenmeyi oldukça hak eden bir film. Özellikle cinayetlerden ayrı olarak Fay’in (Almanta Suska) metroda geçen sahnesi de çok iyi çekilmiş. Tabi ki her bünyenin kaldıramayacağı şiddet ve erotizmi yok saymamak gerek. O nedenle “uncut” versiyonu seyredeceklere midelerinin biraz sağlam olmasını tavsiye ederim. Hassas olanlar ya seyretmesinler ya da 80 dakikalık kırpılmış halini seyretsinler. Prime time’da yayınlanan soft polisiye filmlerinden çok da farkı yok. Filmde tam olarak öne çıkan belli bir karakter olmadığı için özel olarak değinilecek bir oyunculuk da yok. Filmin sonlarında katil olduğunu anladığımız Peter’ın (Andrea Occhipinti) sevgilisi rolünde ‘Almanta Suska’ ile 40 yaşını aşmış abaza kadın rolünde ‘Alexandra Delli Colli’ biraz ön plana çıkıyorlar. Dedektif rolünde ‘Jack Hedley’ ise biraz silik kalmış bence.

"Alexandra Delli Colli"

"Almanta Suska"

Son olarak katilin ilk icraatı ile yazıyı noktalıyorum. +18 uyarımızı da yapmış olalım.

the new york ripper-death scene#1

yazan:faust116

Thriller - en grym film

2009-04-12T17:07:00.000+03:00

inceleme

Tecavüz-intikam konulu istismar filmlerinin en dikkat çekenlerinden biri de "Thriller: A Cruel Picture". İsveç yapımı “Thriler”, küçükken tecavüze uğradıktan sonra hiç konuşmayan saf bir taşralı genç kızın ("Ms. 45" filmindeki gibi), başına gelenlerden sonra intikam alışını anlatıyor. Başına gelenler de tipik ‘Nuri Alço’ konseptinde: İçkisine ilaç atılıp uyuşturucuya alıştırılıyor ve fuhuşa zorlanıyor. Kız da işin içindeki herkesten intikam almak üzere para biriktiriyor; dövüş sanatları, silah ve araba kullanma dersleri almaya başlıyor. Bunları izin gününde rahatça yapıyor. Ama kızlar fuhuş yuvasından güya kaçamıyorlar, çünkü uyuşturucudan her gün almazlarsa ölecekleri söyleniyor. Kız, intikam için bu kadar uğraşmak yerine neden direk polise gidip adamları yakalatmıyor (uyuşturucu tedavisi de hastanede yapılabilir), onu anlamaksa zor. Zaten öyküde akla ziyan o kadar şey var ki, insan boş veriyor bir yerden sonra.

Tarantino'nun "Kill Bill"deki esin kaynakları arasında olduğunu okuduktan sonra izlenince biraz hayal kırıklığına sebep oluyor bu film. Öncelikle, soğuk ve donuk bir film “Thriler” (İsveç yapımı olduğu düşünülürse çok şaşırtıcı değil aslında). En hareketli sahnelerinde bile bir donukluk var. Bir istismar filminin bu denli soğuk olması iyi değil. Zaman zaman, sanki ‘Ingmar Bergman’vari ciddi bir film yapma peşindeymiş gibi görünüyor yönetmen.

Filmin incir çekirdeğini doldurmayacak bir öyküsü var (hepsi yukarıda yazanlardan ibaret), ama film tam 107 dakika. Bunun bir sebebi, aşırı ağır-çekimde izlediğimiz aksiyon sahneleri. Bir adamın vurulup yere düşmesi 45 saniye; kızın bir karate hamlesi 30 saniye sürüyor. Bu sahnelerde gidip bir çay koyup gelebilirsiniz ve bir şey de kaçırmazsınız. Bir de, sansürsüz versiyondaki porno sahneler filmin süresini iyice uzatıyor. Bu sahneler çok gereksiz ve filmi zedeliyor, filmden yabancılaşmanıza sebep oluyorlar. Porno sahneler, tecavüzü daha tahrik edici kılmak için mi var; tam anlamıyla bir “istismar” filmi mi yapılmaya çalışılmış, pek anlayamıyor insan. Filmin etkili olabilmesi için kızın çektiği acılara şahit olarak onun tarafında olmamız gerekiyor. Buradaysa tam aksine, kızın fuhuş sahnelerinde tahrik olmamız amaçlanıyor sanki.

Karakterlere gelince... Hikayede Nuri Alço işlevi gören, çember sakallı, Kral Hüseyin’e benzeyen adam da ayrı bir ilgi uyandırıyor insanda. ‘One Eye’ öldürmeye başladıktan sonra, korkudan ölecek gibi bir hali var ki, insanın çok hoşuna gidiyor. Çünkü bu tür intikam filmlerinde genelde kötüler film boyunca zulüm yapar, iyi olan ise filmin sonlarına doğru kötüye bir kurşun sıkar ve işi kökünden halleder. Güya intikam alınmış olur, ama kendi çektiği acının zerresini yaşatamaz kötüye. Bu filmde uzun bir süre o adamı korku dolu bir halde görüyoruz; ölümü de yavaşça ve acı çekerek oluyor. Belki de filmin en büyük artısı bu intikam şekliydi.

Filmin diğer artılarının başında da, dilsiz kız karakteri ve bu rolde Christana Lindberg’in üstün performansı geliyor. Bir de, ne kadar soğuk bir atmosferi olursa olsun, film insanı bir şekilde bağlıyor ve bir sonraki sahnede 'ne olacak acaba' merakıyla seyretmeye devam ediyorsunuz. Ama sonuçta filmin birçok eksik yönü de var. Yönetmen (Bo Arne Vibenius) kimi sahnelerde değişik bir tarz yakalamaya çalışsa da, sinemasal açıdan fazla ilginç olamıyor film.

"Christana Lindberg"

Yine de, 'intikam olsun çamurdan olsun' diyenlerin keyif alabileceği bir film. Ancak yönetmen istismar sinemasına çok iyi uyan bu hikâyeyi biraz daha Amerikan sinemasına yakın bir üslupla ele alsaydı, ortaya “Ms.45”gibi iyi bir film çıkabilirdi belki.

yazan:faust116&loveless

She Killed in Ecstasy

2009-03-28T22:20:00.000+02:00

inceleme
Kısa bir aranın ardından ‘kadın intikam’ filmlerine kaldığımız yerden devam ediyoruz. Bu sefer ele alacağımız film, Jesus Franco’nun 1971 tarihli filmi She Killed in Ecstasy. Bu film, yönetmenin 1966 yılında çektiği Miss Muerte ile nerdeyse aynı konuyu işliyor. Elbette yüzün üzerinde film çekmiş bir yönetmenin, her filminin farklı olması beklenemez. Dönem dönem aynı temaları, farklı karakter ve hikayeler ile tekrar çektiği olmuştur. Bir çok kötü filmi bulunsa da, She Killed in Ecstasy, Miss Muerte ve Vampirous Lesbos gibi kült sayılabilecek filmlere de imza atmıştır.

"Vampiros Lesbos"

Filmlerinde genelde oryantalist bir uslup kullanan yönetmenin, bu filmi de çok farklı değil. İnsanı hipnotize eden ve nerdeyse hiç susmayan müzik, naturalasit bir kadın çıplaklığı ve akdenize özgü egzotik mekanlar; Franco filmlerinin genel tematik araçlarını oluşturur. B filmlerinde görmeye alışık olmadığımız bir zerafet söz konusudur filmlerinde. She Killed in Ecstasy, her ne kadar trash sinema tarzına yakın olsa da, Vampiros Lesbos, aşırı oryantalist tarzıyla trash sinemaya çok da yakın sayılmaz. Gerçi Franco’nun filmlerini b film ya da trash olarak görmek, çok da doğru bir bakış açısı olmaz. Yönetmenin yaptığı daha çok kendine özgü bir janr oluşturmak. Filmlerinin kötü bulunmasın da, kuşkusuz bu kendine has, orjinal uslubunun büyük payı var. She Killed in Ecstasy’da yönetmen yine kendine has uslubunu sıkça ortaya koysa da, genel anlamda b film janr’ına daha yakın duran bir film. Bu yönüyle de diğer filmlerine nazaran daha öne çıkan bir yapım.

Filmde, genç ve güzel Susann’ın, kocasının intikamını alışı anlatılıyor. Kocası, oldukça iyi bir tıp bilimcisi olan ve tıpta devrim yaratacak araştırmalar yapan birisi. İnsan ve hayvan embriyosunu birleştirerek, yeni bir tür oluşturmaya çalışan Dr.Johnson, diğer doktor arkadaşları tarafından ciddiye alınmaz ve şarlatan olarak suçlanır. Hatta deli olduğu ve tımarhaneye kapatılması gerektiğini bile söylerler. Bunun üzerine kalbi kırılan doktor, giderek depresyonist bir duruma girmeye başlar. En sonunda aklını yitirir ve intihar eder. Bu duruma dayanamayan karısı ise intikam yemini eder. Kocasının ölümüne sebep olan doktorları tek tek öldürmeye başlar. Bunu yaparken de en büyük silahı olan cinselliğini kullanır. Daha önce ele aldığımız, I Spit in Your Grave’de, Jennifer’ın yaptığı gibi. Gerçi tema kadın-intikam olduğu zaman, kaçınılmaz olarak cinsellik ön planda oluyor. Ancak, yazının başında bahsettiğimiz Miss Muerte’de durum biraz farklı. She Killed in Ecstasy ile aşırı benzer noktaları olan filmde, bu sefer kadın karakter ölen babasının intikamını alıyordu. Filmde Dr. Z, insanı herhangi istenilen başka bir karaktere dönüştüren, mesela azılı bir suçluyu uysal bir kişiye dönüştüren bir makina icat eder. Tıpkı she killed’de olduğu gibi diğer bilim adamaları bu projeye inanmazlar ve Dr Z’yi tıpkı Dr. Johnson gibi yalancılık ve şarlatanlıkla suçlar. Bu duruma dayanamayan Dr Z. kalp krizi geçirir ve oracıkta ölür. Kızı da ölümüne sebep olan doktorlardan tek tek intikam almaya yemin eder. Ancak, alışılmış olduğu gibi cinselliğini kullanmaz. Daha doğrusu intikamını kendi almaz. Babasının projesini devam ettirerek, yeni bir seri katil yaratır. Bir nevi “Frankenstein” durumu. Miss Muerte’de Franco’nun öne çıkan, sağlam işlerinden birisidir. Siyah beyaz görselliği ve özellikle “Bayan Ölü”nün danslarıyla oldukça keyfe değer bir seyirdir.

She Killed’e dönücek olursak; Franco, cinayet sahnelerini oldukça zarif ve estetik bir uslupla çekmiş. Çok fazla kanlı ya da mide bulandırıcı sahneler yok filmde. Bu yönüyle Franco’nun ‘gore’ tarzından uzak durduğunu söyleyebiliriz.

Franco, bu doğrultuda kadın karakterinin psikolojisini ön planda tuttuğunu gösteriyor bize. Susann aldığı her intikam ile kocasıyla daha da bütünleştiğine şahit oluyoruz. Bir çok kez onu çıplak bir şekilde, kocasının ölü vucuduna sarılıp, ağladığını görüyoruz. Burada aklımıza hemen, Nekromantik ve Buio Omega gibi nekrofili özellikler taşıyan filmler gelebilir. Ancak Franco, bu filmlerdeki mide kaldırma atraksiyonuna girmiyor. Susann aldığı her intikam ile kocasına biraz daha yaklaşıyor. Bu şekilde onla bedensel bir iletişim kuracağını düşünüyor. Nitekim intikam listesini tamamladıktan sonra, kocasının ölü bedeni ile kendisini arabayla uçurumdan sürüklüyor. Bedensel bütünlüğü, ruhsal bütünlükle tamamlayıp, nihayete erdiriyor. Filmin en son sahnesinde, polisin kameraya doğru dönüp, “tek bir kişinin ölümünün doğurduğu sonuçlara bak” demesi de, filmin geneli üstüne güzel bir ironi aslında. Bir anlamda polisin gözünde bu ihtişamlı intikam serüveni, sadece çözüme ulaşmamış seri cinayetler.

Oyunculukları da kısaca değinecek olursak, filmde değerlendirilmesi gereken tek oyuncu, intikam kraliçesi ‘Soledad Miranda’. Eşsiz güzelliği ve muhteşem yüzü ile filmi seyretmeniz için en büyük sebebi oluşturuyor. Ayrıca Franco’nun favori oyuncularından olan ve genç yaşta ölen güzel yıldızın She Killed in Ecstasy oynadığı son filmlerden biri.

Soledad Miranda

Sonuç olarak, Franco’nun sinemasını keşfetmek isteyenler için, Miss Muerte ile uygun bir başlangıç olabilir bu film.

yazan:faust116

The Beyond

2009-02-15T19:48:00.000+02:00

inceleme

İtalyan gore ustası Lucio Fulci’nin filmlerini uzun zamandır izleyip, değerlendirmek istiyordum. The Beyond-(E tu vivrai nel terrore - L'aldilà)’la Fulci’ye başlayabilriz.

Film, cehennemin yedi kapısından birinin üstüne inşaa edilmiş, bir otelin lanetini anlatıyor. Açılış sahnesi de bu anlamda, filmin geneli hakkında bir özet çıkartıyor bize. 1927 yılında açılan film, malum otelin 36 numarasında kalan ressamın, kasaba halkı tarafından dinsiz bir büyücü olduğu iddia edilerek, acımasız işkencelere maruz kalarak, öldürülmesiyle açılıyor. Bu andan itibaren filmin içeriği hakkında az-çok bir fikir edinebiliyoruz. Filmin bu girişinden sonra günümüze geliriz (1981). Film baş kahramanı ‘Liza’ adında sarışın bir hatuna, bu otel miras kalmıştır. Harabe halindeki oteli yeniden açmak istemektedir. Daha en baştan ‘Liza’ ile beraber garip olaylar yaşamaya başlarız. Harabe halindeki otelin içinde, kör bir kadın gören işçi, inşaat iskelesinden düşer. Bu olayın hemen ardından otelin altında araştırma yapan su tesisatçısı Joe, bir zombi tarafından gözleri parçalanarak öldürülür.

Lucio Fulci, şiddet konusunda filmde çok cüretkar davranıyor. Başka bir italyan üstad Mario Bava’dan en büyük farkı da, şiddet konusudaki bu cüretkarlığı. Fulci, filmlerinde şiddet sahnelerini o kadar estetik çekiyor ki, kişinin o an gerçekten öldürüldüğünü düşünüyorsunuz. Bir rivayete göre yönetmenin, filmlerinde gerçek organ kullandığı da söyleniyor.

Filmin aslında eklektik bir yapısı da var. Tam anlamıyla tutarlı bir gidişatı yok. Yer yer kopuk bir senaryosu da var. Son 20 dakikaya kadar, gore-gerilim harmanlamasında bir film olarak giderken, bu andan itibaren, Night of the Living Dead tarzında tipik bir zombi filmine dönüşüyor. Yine de bu tür aksak yönlerine karşın, Lucio Fulci’nin gerçekten yetenekli bir yönetmen olması ve her sahneyi oldukça stilize ve estetik çekmesi, filme olan ilginin canlı kalmasını sağlıyor. Fulci’nin asıl amacı da; iyi bir senaryo ile güzel ve tutarlı bir film çekmekten çok, kendi yönetmenlik beceriyle bir şiddet şovu çıkarmak. Filmin en akılda kalıcı sahnelerinin, kanlı sahneler olması da, bu anlamda şaşırtıcı değil.

Filmde çeşitli dinsel referanslarda yok değil. Film boyunca incili andıran, 'EIBON' adlı bir kitaptan çeşitli alıntılar duyuyoruz. Bunlardan en dikkat çekeni ve filmin finalinde de yer alan;

"Ve karanlığın deniziyle karşılaşacaksın...Ve orada keşfedileceklerin hepsiyle."

Bu gibi dinsel referanslar, ‘Fulci’ filmlerinde genel olarak korku altyapısını oluşturan bir araç olarak sık sık karşımıza çıkıyor. Fulci’nin şiddeti oldukça ‘nü’ bir şekilde sergilediği , mide kaldırıcı bir başka filmi ‘City of the Living Dead’de de bir rahibin kendini asmasıyla ortaya çıkan lanetin, kasabaki tüm insanların sırayla öldürmesi anlatılıyor. The Beyond gibi mistik bir yönü var bu filmin de. Bir lanet söz konusu ve ele tüfek alıp, zombi öldürerek geçicek bir lanet değil bu. Sanki Tanrı’nın insanlara sunduğu bir ceza gibi. Yani rahip gibi iyiliği temsil eden, insanları doğru yola teşvik etmekle yükümlü birinin intiharı ile ölüler mezarından kalkar ve insanları öldürmeye başlar.

Beyond gibi City of the Living Dead'de de filmdeki gizemin tam olarak bir açıklaması yok. Rahibin neden intihar ettiği ve onun geçmişi hakkında herhangi bir fikir sahibi olamıyoruz. Fulci bu durumu zaten az önce de açıkladığımız gibi, filmlerindeki şiddet estetiğinin bir parçası olarak kullanıyor. The Beyond’da da buna benzer bir durum söz konusu; Cehennemin yedi kapısından birinin üstüne inşaa edilmiş bir otelde yaşayan ressam, kapının anahtarının kendisinde olduğunu ve bu lanetten sadece kendisinin onları kurtaracağını söylese de, acımasızca öldürülür. Yine iyiliği temsil eden bir kişinin ölmesiyle ortaya çıkan bir lanet..Genel olarak Fulci, filmlerini aşağı yukarı bu matematikle oluşturuyor. Gerisi de filmlerinin şiddet konusundaki cüretkarlığına kalıyor.

"Catriona MacColl"

Filmdeki oyunuculara da kısaca değinecek olursak, Liza rolünde ‘Catriona MacColl’ gayet inandırcı bir performans sergiliyor. Ayrıca böyle mide kaldırıcı bir filme yakışmayacak derece de güzel bir yüzü var. Kör kadın rolündeki ‘Cinzia Monreale’da otantik yüzü ve güzelliği ile filmin atmosferine ayrı bir hava katıyor. Son olarak unutulmaması gereken diğer bir isim de, filmde sadece 2-3 sahnede gözüken kızıl saçlı kız ‘Maria Pia Marsala’. Filmin gergin atmosferine çok uygun, sade bir oyunculuk sergiliyor. Bu film dışında sadece pek bilinmeyen iki filmde daha oynamış. Oyunculuk kariyerini sürdürseydi bence iyi bir yıldız olabilirdi.

"Maria Pia Marsala"

Filmden ziyade, genel olarak 'Fulci' sinemasının şiddet estetiği üzerine, fikir verici bir yazı oldu. Yakın zamanda ele almayı düşündüğüm başka bir 'Fulci' filmi The New York Ripper'da, filme dönük bir inceleme yapmayı düşünüyorum.

Yazıyı, City of the Living Dead ve The Beyond’dan, çok iyi çekildiklerini düşündüğüm birer sahnenin linklerini göndererek noktalıyorum. +18 uyarımızı da ihmal etmeyelim.

the beyond-acid scene

city of the living dead-death scene#1

yazan:faust116

Seven Unutmaz

2008-12-10T23:09:00.000+02:00

inceleme

1978 tarihli bir Çetin İnanç filmi olan Seven Unutmaz, dönemin ‘şarkıcı filmleri’ furyasının en manipüle edici isimlerinden biri olan Hakkı Bulut’un, insanı adeta engin denizlere sürükleyen filmlerinden birisi.

Film daha başlangıcından itibaren insanı yoğun bir trajedi bombardımanına sokuyor. Yaklaşık 11 dakikalık, Roger Corman filmlerini andıran giriş kısmında, Hakkı’nın çocukluğuna ve çektiği acılara ‘intro’ vari tanık oluyoruz. Annesi hizmetçi olan Hakkı, çalıştıkları evin küçük kızına daha o yaşlarda acayip kesiktir. Kız da Hakkı’yı çok sevmektedir ama, film boyunca röbdöşambırını çok az çıkartan kızın zengin babası, bu aşka mani olacaktır. Hem de film boyunca, sabah sabah beni bile irkilten fevri tepkileriyle.

Garibim Hakkı’da aşkın verdiği gurursuzlukla; o kadar ezilip, hakaret görmesine karşın, sevdasından bir türlü vazgeçemiyor. En sonunda annesi ile kovuluyorlar evden. Zaten ağır hasta olan annesi, bu üzüntüye daha fazla dayanamayarak, sokakta can veriyor. Bu sahnenin akabinde oluşan ufak bir detay; beni, en esaslı korku filmlerinde bile hissetmediğim bir tırsaklığa sevk etti. Küçük Hakkı’nın annesi öldükten sonra, gökte uçuşan karga vari siyah kuşlar görürüz. Bu esnada yakınlarda bir yerde olayı fark eden bir grubun ağzından şu can alıcı replikler dökülür.

“ileride bir leş var galiba”
“koku almışlar sanki”
“gidip bir bakalım belki biri ölmüştür”
“azrail’in insanı nerde yakalayacağı hiç belli olmaz”

Öleli henüz bir dakika bile olmamış bir kadının başına, nasıl koku alıp, toplanıyor bu kuşlar bir türlü çözemedim. Hadi bu konuda yanılıyorum diyelim, bu repliklerdeki kasvet ve karamsarlık nasıl bir halet i ruhiye’den çıkmış onu anlayadım bir türlü. Neyse..daha fazla sorgulamamak lazım; çünkü içinde Hakkı Bulut’un olması bu filmi yeterince fantastik ve tanımlamaz bir uçan cisim haline getiriyor zaten.

İyice öksüz ve yapayalnız kalan küçük Hakkı’ya bu can alıcı replikleri sarfeden grup sahip çıkar. Ona sıcak bir yuva ve şefkat dolu yeni bir kız arkadaş verir. Fakat acı kader küçük Hakkı’yı burda da bırakmaz. Gecenin bir yarısı hayalini gördüğü annesine koşarken, kafasını şahsen çözemediğim bir şeye çarpar ve her şeyini kaybettiği gibi gözlerini de kaybeder.

Film tam olarak bu noktadan sonra başlar. Jenerikleri görürüz, küçük Hakkı büyümüş, bildiğin Hakkı olmuştur artık. Saz çalmaktadır. Karanlık dünyasının içinde bir ışıktır müzik onun için. Kader ona yine yıllar sonra oyununu oynar, bir gün köy meydanında sazını çalıp şarkı söylerken, genç ve geleceği parlak, haşin bakışlı bir doktor onu fark eder. Sesini çok beğenir, ona gözlerini açabilceğini ve tekrar her şeyi görebileceğini söyler. Hakkı için herşey ilk kez bu kadar yolunda gidiyor gibi görünse de, kader asıl şimdi ağlarını çok keskin biçimde örecektir. Onun tekrar görmesini sağlayan bu genç doktor, yıllar önce çocukken sevdiği ve uğruna ıstıraplar çektiği kızın nişanlısıdır. Bu can alıcı olay örgülerinin sonucunda film, görülebilcek en psikopat finalle bitiyor. İnsan o finali görünce ağzından reflekstif şekilde, esaslı bir “a..aı s....m” çıkıyor.

Neyse..filmi yeterince anlattım, çok fazla anlatılacak bir şey yok sonuç olarak. Çetin İnanç, her furyaya el atan ve attığı eli de hakkıyla yerine getiren bir yönetmen olmuştur her zaman. Bu filmde, bir şarkıcı filminde olması gereken her özellik fazlasıyla vardır. İnsan izlerken kendini mazoşist gibi hissetse de yine de bu filmin bu kıvamda olması gerektiğinin bilincindedir. O nedenle her genç bünyenin kaldıramayacağı bir fim Seven Unutmaz; özellikle insanı şoke eden o tuhaf finali ile.

O nedenle şayet kendi kendinize “bugün ilginç ne yapabirim” gibi bir soru soruyorsanız, oturun bu filmi seyredin. Yalnız benim yaptığım gibi, sabahın erken bir saatinde izleyin bu filmi. Çünkü zihniniz gün boyunca bu filmin etkisinden temizlensin ve siz de akşamleyin bu filmden arınmış bir şekilde yatıp, rahar rahat uyuyabilesiniz. Aksi halde beyninizde gecenin bir yarısı, “çıkar gözlerini..çıkar gözlerini” repliklerinin yankılanması içten bile değil..

yazan:faust116